The Chapmans - Simple man **** (Waardering Muziekwereld)
Het voorheen nog als oerconservatief te bestempelen bluegrasswereldje onderging de laatste jaren een grondige facelift. Steeds meer jonge honden trachten het genre een stevige impuls te geven om het zodoende ook in het nieuwe millennium leefbaar te houden. De vernieuwingsdrang van sommigen kent daarbij nauwelijks grenzen. Acts als Nickel Creek, de Hackensaw Boys en Old Crow Medicine Show – om er maar enkele te noemen! - schuwen het experiment absoluut niet en bepalen daarmee in grote mate de maatstaf die je als recensent gaat hanteren om andere nieuwkomers te wikken en te wegen. En dan blijkt al snel, dat wie zich eerder voorzichtig opstelt voortaan wel eens te licht zou kunnen worden bevonden. Terecht of niet, dat is dan nog maar de vraag. Neem nu zo’n groepje als The Chapmans. In 2002 wonnen Bill, John, Jason en Jeremy Chapman nog de felbegeerde titel van “Emerging Artist Of The Year” van de IBMA (International Bluegrass Music Association), maar vandaag de dag vallen ze nauwelijks nog op tussen zoveel aanstormend talent. En da’s eigenlijk best jammer, want hun nieuwe cd “Simple Man” – hun derde - heeft eigenlijk zo ongeveer alles wat je van een goede bluegrass-cd verwachten mag. De gebrachte composities zijn zonder uitzondering van uitstekende kwaliteit, de samenzang is bij momenten echt briljant, de vier zijn meesters op hun instrumenten en met de van Ricky Skaggs’ Kentucky Thunder bekende producer Darrin Vincent en de al even gerenommeerde Gary Paczosa haalde men ook voor de afwerking echte keien in huis. Voeg daar nog aan toe, dat collega’s als Ron Block van Union Station, Stuart Duncan van de Nashville Bluegrass Band, Andy Leftwich van Kentucky Thunder, dobrovirtuoos Rob Ickes van Blue Highway, fiddler Aubrey Haynie en Sonya Isaacs ook even langsliepen, dan begrijp je, dat “Simple Man” het minstens zo veel als pakweg de nieuwe Nickel Creek verdient om onder je aandacht te worden gebracht. En toch gebeurt dat niet. Waarom? Té braaf misschien in de ogen van velen? Laat je daardoor echter vooral niet misleiden! Liedjes als het al van George Jones bekende en bijna in wanhoop ondergedompelde “Sometimes You Just Can’t Win”, het hartverscheurend mooie, door een verkeersongeval tragisch aflopende liefdesverhaaltje “Jeanny And Tommy” of het bij Jimmy Martin geleende “You’ll Be A Lost Ball” mogen dan al wat traditioneler opgevat zijn en geregeld toenadering zoeken tot het countrygenre, het zijn en blijven bovenal schoolvoorbeelden van gedreven muzikaal vakmanschap.
Bron: www.ctrlaltcountry.be
september 2005
25 januari 2006