Cats in Paris - Courtcase 2000 (Waardering Muziekwereld) 9½
De misschien wel mooiste en zelfs wel meest bijzondere indierock-cd, die ik in 2008 beluisterde, staat op naam van een driemans-éénvrouw-formatie uit Manchester, Cats In Paris. De groep maakt op hun debuut Courtcase 2000 een bijzonder eigenzinnige mengeling van synthpop en experimentele progrock, doorspekt met flarden indiefolk, beats, computergame klanken, freejazz en wat dies meer zij. En hoewel dit een recept lijkt voor muzikale chaos, laten zanger-violist Michael Watson, zangeres-toetseniste Sara Beard, bassist Lorien Edwards en drummer Benjamin Summers de zaak nooit uit de hand lopen en paren ze de veelheid aan muzikale ideeën aan fraaie liedjes met opvallend mooie melodieën. Spannend maar nooit ontoegankelijk herinnert Cats In Paris aan een soort kruisbestuiving tussen Fiery Furnaces (op hun meest poppy) en Flaming Lips (op hun minst bizar). Het is dan ook typisch zo’n band die je eigenlijk even dringend zelf moet beluisteren (begin met Foxes of The Curse Of Jonah Brian) en op je laten inwerken of het wat voor je is. Ik lust er in elk geval wel pap van en ik ben er van overtuigd dat ze in de toekomst nog veel mooiere dingen gaan doen. Ik hoop wel dat ze die bijzondere charme van Courtcase 2000 vasthouden, want de frisheid die ze hier tentoonspreiden maak je niet eventjes na.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 19 februari 2009
|
|