Catie Curtis - Hello stranger (Waardering Muziekwereld) 8½
Het is alweer een tijdje geleden dat ik weer eens zo'n typische folk, bijna country-eske plaat heb gehoord. Catie Curtis volgt de voetsporen van andere vrouwelijke folk singer-songwriters en trekt de studio in om haar geliefde songs uit haar vijftienjarige carrière met een volledige akoestische setting "live in the studio" op te nemen. Catie Curtis is een singer-songwriter uit Boston die een grote aanhang onder lesbiennes heeft, speelt folkrock zo lees ik in allerhande recensies, maar je kan net zo goed spreken van Americana. Hoewel ze vroeger drums heeft bespeeld, heeft ze toch gekoze voor een akoestische gitaar die nu haar nummers bepalen, waaronder de nummers van haar nieuwe album "Hello, Stranger" die momenteel in de winkels ligt. Curtis maakte reeds negen gedegen albums die de moeite meer dan waard zijn. "Sweet Life" uit 2007 was haar negende studioalbum met vele intieme ontboezemingen uit haar hele leven, naast duidelijk politieke en sociale statements die ontstaan door onze huidige moderne wereld. Op het nieuwe "Hello, Stranger" staan dus meer 'stripped-down' songs, de live favorieten van de fans, die bij het horen van deze songs deze plaat, "Hello, Stranger", tot één van haar beste cd's gaan bestempelen. De arrangementen op deze plaat zijn niet zo heel erg spectaculair, maar geven aan precies elk liedje dat beetje meerwaarde waar het recht op heeft. Curtis maakt aanstekelijke folkmuziek met een gitaar. Andere instrumenten zijn dus vrij ver te zoeken, al komt er af en toe wel een viool of banjo om de hoek kijken die het geheel dan wat opfleuren en versterken. Gewoon muziek die swingt en veel energie geeft. Muziek die ook nergens afvlakt of verflauwt. En dit naast sterke folk- en popinvloeden van andere hedendaagse stromingen, waardoor het album niet alleen afwisselend, maar zeker ook verrassend en vernieuwend is. De band van Catie bestaat uit een aantal zeer ervaren muzikanten als Stuart Duncan (viool, mandoline), Alison Brown (banjo), Todd Phillips (bas), George Marinelli (gitaar/mandoline/dobro) en Kenny Malone (percussie). Mary Gauthier en Darrell Scott zingen fraaie tweede stemmen, dus ook zij herkennen de kwaliteiten van Curtis. Slechts vijf liedjes van de elf zijn door Curtis zelf geschreven, waaronder de wat oudere nummers "Dad's Yard" en "Passing Through". Een groot pluspunt van deze cd is de aanstekelijkheid van de andere nummers. Zo horen we zeer mooie versies van o.a. Cat Stevens' "Tuesday's Dead" en Richard & Linda Thompson klassieker "Walking On A Wire". Hoogtepunt is misschien wel het duet met Mary Gauthier in de titeltrack, maar steeds weet Curtis deze covers op een nostalgische wijze met haar eigen songs te versmelten. Maar welke vorm ze ook kiest, altijd zijn de nummers voorzien van lang houdbare melodieën en steken ze piekfijn in elkaar. En natuurlijk is er die stem, onvoorstelbaar helder, maar tegelijk weldadig warm en peilloos diep. Catie Curtis maakt al een aantal jaren uitstekende cd’s die in onze Lage Landen helaas veel te weinig aandacht krijgen. Met "Hello, Stranger" moet dat maar eens veranderen, want ook dit is weer een uitstekende cd en misschien wel haar beste tot dusver. Catie Curtis weet net als op haar vorige cd’s de perfecte balans tussen folk en pop te vinden en dat levert wederom een uitermate aangenaam en boeiend resultaat op. Warm aanbevolen voor de liefhebbers van folky singer-songwriters die niet bang zijn voor wat popinvloeden.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 27 december 2009
|
|