Catie Curtis - Sweet life (Waardering Muziekwereld) 8½
Je hebt singer/songwriters en singer/songwriters. Introspectieve countrydrifters en strijdbare folktroubadours. Catie Curtis behoort tot de laatste categorie, groot gegroeid in het koffiehuiscircuit van Boston en omstreken. Naarmate Catie ouder wordt, klinken haar platen steeds persoonlijker en vaak poppier bovendien. "Sweet Life", haar negende studioalbum, spant voorlopig de kroon, met intieme ontboezemingen uit haar hele leven, naast duidelijk politieke en sociale statements die ontstaan door onze huidige moderne wereld. Hoewel ze vroeger drums heeft bespeeld, heeft ze toch gekozen voor een akoestische gitaar die nu haar nummers bepalen, waaronder de twaalf nummers van haar nieuwste album "Sweet Life" die momenteel in de winkels ligt. Catie's werk is nog niet zo bekend hier in Europa, maar daar probeert ze met deze cd verandering in te brengen. Haar muziek heeft het meeste weg van Mary Chapin Carpenter en dat was meteen ook de vergelijking die ik trok toen ik dit nieuwe album beluisterde. Net als Carpenter maakt Curtis aanstekelijke folkmuziek met een gitaar die een grote rol hierin speelt. Andere instrumenten zijn dus vrij ver te zoeken, al zijn er af en toe wel de backing vocals van o.a. Andrea Zonn, Ingrid Graudins, Scat Springs en Jon Randall Stewart die het geheel dan wat versterken. Een groot pluspunt van deze cd is de aanstekelijkheid van de nummers. Al snel kun je de nummers neuriën en blijven ze tot het vervelende toe in je hoofd hangen. Op dat gebied zit het dus meer dan goed. De vraag of de muziek wel genoeg variatie biedt is een tweede. Wat deze plaat in ieder geval onderscheidt van het eerdere werk van Curtis is het ronduit prachtige gitaarspel van George Marinelli. Voeg daarbij bassist Alison Prestwood, drummer Shannon Forest en afwisselend Phil Madeira en Mark T. Jordan aan de keyboards en een klinkende produktie van Gary West, niet spectaculair grote namen maar wel de perfecte begeleiding die elk liedje dat beetje meerwaarde geeft waar het recht op heeft. Gaande van de sentimentele openende titeltrack, het meer assertieve "Happy" tot de sensuele shuffle "Sing" en de enige cover op deze plaat, Death Cab "Soul Meets Body" weet Curtis op een nostalgische wijze deze uitersten te versmelten. Maar welke vorm ze ook kiest, altijd zijn de nummers voorzien van lang houdbare melodieën en steken ze piekfijn in elkaar. En natuurlijk is er die stem, onvoorstelbaar helder, maar tegelijk weldadig warm en peilloos diep. Catie Curtis maakt al een aantal jaren uitstekende cd’s die in onze Lage Landen helaas veel te weinig aandacht krijgen. Met "Sweet Life" moet dat maar eens veranderen, want ook dit is weer een uitstekende cd en misschien wel haar beste tot dusver. Catie Curtis weet net als op haar vorige cd’s de perfecte balans tussen folk en pop te vinden en dat levert wederom een uitermate aangenaam en boeiend resultaat op. Warm aanbevolen voor de liefhebbers van folky singer-songwriters die niet bang zijn voor wat popinvloeden.
Bron: www.rootstime.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 23 december 2008