Catherine MacLellan - Church bell blues (Waardering Muziekwereld) ****½
Wij moeten eerlijk bekennen, dat de naam Catherine MacLellan bij ons vóór het horen van “Church Bell Blues” niet meteen een belletje deed rinkelen. Nochtans is het al de tweede langspeler van de jonge Canadese. In 2004 pakte ze immers al uit met “Dark Dream Midnight”. En daarvóór kwam ze ook al aan de bak in de (Ons eveneens onbekende!) groep The New Drifts. Het eerste wat ons opviel bij het beluisteren van die nieuwe van MacLellan was haar ongemeen helder klinkende stem. Die is mede daardoor van een beklijvende schoonheid. En ze herinnerde ons eigenlijk ook wel een heel klein beetje aan die van Patty Griffin en die van Shawn Colvin. En met die laatste deelt MacLellan overigens wel meer. Ook de Canadese mag haar uit gelijke delen folk en country opgetrokken liedjes immers graag simpel invullen. Centraal staat daarbij haar eigen werkelijk impeccabele gitaarspel. Producer James Phillips, Maurice Hashie en Philip MacLellan doen de rest middels schaarse bijdragen op respectievelijk de elektrische en akoestische, bas, mandoline, orgel, drums en wat percussie-instrumenten. Dat resulteert in een uitermate intimistisch aandoend geheel, waarvan zo ongeveer elke noot nadrukkelijk tot herhaaldelijk beluisteren uitnodigt. En bij elk van die luisterbeurten openbaart zich ook wel weer wat nieuws. Vooral het poëtische aspect van MacLellans liedjes blijkt telkens opnieuw een bron van puur genot. En dat hoeft eigenlijk ook absoluut niet te verbazen, als je weet dat MacLellan zelf al heeft toegegeven de mosterd bij groten der aarde als een Townes Van Zandt, een Nanci Griffith, een Joni Mitchell en haar landgenote Julie Doiron te hebben gehaald. En bovendien zat de muziek eigenlijk altijd al in haar bloed. Catherine is immers de dochter van singer-songwriter Gene MacLellan, de man die in de jaren zeventig ondermeer Anne Murray en Ocean aan internationale hits als “Snowbird” en “Put Your Hand In The Hand” hielp. Dat van de appel die naar goede gewoonte weer niet al te ver van de boom viel met andere woorden…
Onze luistertips: het zich tegen een ingehouden twangend gitaartje aan vlijende “The Long Way Home”, één van de allermooiste rootspopliedjes die wij dit jaar al mochten aanhoren, het pakkende openingsnummer “Dreams Dissolve”, het zijn titel alle eer aandoende en behoedzaam je leven in dwarrelende stukje intimistische Americana dat “Snow Day” is en het zalige “Church Bell Blues”, dat inderdaad wel iets heeft met dat genre. Amerikanen zeggen in zo’n geval: “Highly recommended!”
Bron: www.rootstime.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 20 januari 2008