Catherine Feeny - Catherine Feeny  ****  (CD Baby)

Catherine Feeny - Catherine Feeny

Catherine Feeny is een knappe, in L.A. woonachtige, singer/songwriter die met haar onlangs in eigen beheer uitgebrachte titelloze debuutalbum in ieder geval een plaatsje verdiend op de affiche van het op zaterdag 18 september in Lessines gehouden Highway To Hills-festival. En daar gooide zij volgens de recensies hoge ogen. Met haar eigenzinnige mélange van folk, country, pop en blues herinnert Feeny aan gerenommeerde collega’s als Suzanne Vega, Joni Mitchell, Rickie Lee Jones en Cat Power. En de elf veelal intieme stukjes op haar debuutalbum hebben als aangenaam surplus bovendien iets bepaald sensueels over zich. Is het die honingzoete stem die het ‘m doet? Zijn het de prachtige akoestische arrangementen? Ligt het aan het samenspel met producer Joe Purdy (die met uitzondering van de ritmegitaar ook alle andere instrumenten voor zijn rekening neemt)? Zijn het de sprankelend frisse melodieën? Of toch maar de aansprekende teksten van Feeny zelf…? Ik zou het eigenlijk niet echt goed weten… Een beetje van dat alles waarschijnlijk. Al deze gedachtes schoten mij bij eerste beluistering van dit album binnen, Na diverse draaibeurten was ik in staat tot een scherpere analyse. Bijzonder zijn de adembenemende refreintjes die hemelse gevoelens oproepen, mede door de fraaie invulling van multi-instrumentalist Purdy. Als rode draad zetten verdriet en vreugde de toon. Wat dat laatste betreft: Beltloops & Bluejeans – het zou een prachtige titel van deze cd kunnen zijn – laat een opgetogen en verliefde Feeny horen, helemaal in haar uppie. Het overgelukkig klinkende Mr. Blue is een super frivool miniatuurtje (1.46 minuten) met lichte mandoline en mondharmonicatonen naast een staccato toetsenpartij. Melancholie duikt op in Please Don´t Leave Me In Winter, een liefdesliedje verpakt in de vier jaargetijden. Bij liedje nummer drie - Maggie, een murdersong - duikt Purdy voor het eerst op met zijn gitaar. Het is tevens het eerste liedje met zo´n weergaloos refrein. Weldra volgen er meer: de tragische lovesong Leave You On The Pavement en het anti-oorlogslied Unsteady Ground bijvoorbeeld. Dan mogen we ook de andere kant aanschouwen van Feeny; zoals op Cry For Me, waarop ze zwelgt in zelfmedelijden. Het staat voor mij vast dat Feeny’s visitekaartje in de categorie folk (pop / rock) beslist niet onopgemerkt voorbij zal gaan. En da’s maar goed ook…, ik kijk nu reeds uit naar haar tweede album.

 

29 oktober 2004

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex