Castanets - First light's freeze (Waardering Muziekwereld) ***½
Wat een vraag! Who is the world? Ray Raposa stelt haar in A Song Is Not A Song Of The World. En meteen is het verschil met het meesterlijke Cathedral uit 2004 duidelijk. Waar Cathedral een ijl dwalen van onbestemde aantrekkelijkheid is, blijkt Raposa op zich op deze tweede Castanets meer te laten beïnvloeden door Sufjan Stevens. Die niet toevallig ook meespeelt. Of anders gezegd: was Cathedral het album dat Johnny Cash gemaakt zou hebben als hij nu jong was geweest met de wijsheid van het moment waarop hij stierf, First Light Freeze is een niet zo brommerige Ben Weaver die samen met Low en Wilco een aantal Sixteen Horsepowerliedjes zingt. Niet dat u hier veel mee opschiet, maar het kan maar gezegd zijn. Ook de producer van Cathedral, Nathan Delffs (The Album Leaf) is op First Light Freeze weer van de partij. Dit album laat, anders dan wat men her en der beweert, een groei horen die alleen aan het bijzondere kleeft. En bijzonder is Ray Raposa. Een man van gedachten en van woorden. Niet voor niets had hij een citaat van de dichter Kenneth Patchen in het boekje van Cathedral staan en is hij een boek aan het schrijven dat naar verluid America zal gaan heten. De liedjes op First Light Freeze zijn veelal traag en beschouwend. Ze nemen telkens andere vormen aan zonder hun oorspronkelijke vorm ook maar een moment te verliezen. Allemaal luisteren ze nauw naar de gitaar of banjo die zegt waar ze naar toe moeten. Tegelijk weerklinkt er van alles. Muziek maar ook geluid dat muziek wordt. De vorst die klinkt als de belletjes in First Light Freeze. Terwijl er daarna nota bene regen in het liedje klinkt. Of is het gewoon een douche? In No Voice Was Raised klinkt wat wijlen Geoff Mann altijd een wobbly guitar placht te noemen. Het liedje ontspoort glorieus in kris kras spelende mannen en vrouwen. Dancing With Someone (Privilege Of Everything) doet met haar bedachtzame elektronica nog het meest aan Cathedral denken. Het lijkt warempel wel of we Mimi Parker daar horen? Niet natuurlijk, maar deze op stilstand gelijkende muzikale beweging doet niets onder voor die van Low. Net als de eerder genoemde Sufjan Stevens is Castanets (en dus Ray Raposa) in staat om alles in alles te laten klinken. Pop zowel als jazz (een vleugje). Maar ook altcountry en avant-garde. In die zin is hij net zo uniek, zij het een slagje minder veelzijdig, als de Man Van Alle Staten. Het antwoord op die vraag wie de wereld wel is? Raposa, die een hartstochtelijk surfer en kustliefhebber is lijkt te wijzen op de zee. Want zelden heeft een plaat zo naar water geklonken als dit First Lights Freeze. (Wim Boluijt)
Bron: www.hanx.net
Gepubliceerd op Muziekwereld: 28 oktober 2006