Carmel - Everybody's got a little soul ***½ (Re-play)
Het moest ervan komen. De eerste grote misser die mij opviel in de nieuwe editie van Oor’s Eerste Nederlandse Popencyclopedie is dat Carmel ontbreekt! Twee jaar geleden werd het trio nog opgevoerd onder het twijfelachtige kopje New Wave en nu zijn ze nergens meer terug te vinden in het beste naslagwerk over popmuziek in Europa.. Foutje, want de groep van Carmel McCourt, bassist Jim Paris en drummer Gerry Derby bestaat nog wel degelijk. Dat Carmel prachtig kan zingen, daar zijn de bezoekers van haar concerten het wel over eens. Het probleem schuilt in de platen, want na het ongepolijste mini-debuut Carmel uit ’82 was op The Drum Is Everything en het gedeeltelijk door Brian Eno geproduceerde The Falling het nodige aan te merken. Niet dat de muziek niet deugde, maar de elpees vormden geen eenheid en de frictie tussen een streven naar artistieke èn commerciële kwaliteit was praktisch in elke groef merkbaar. Jammer genoeg gaat hetzelfde op voor Everybody’s Got A Little Soul, een plaat vol prachtige nummers, die echter als geheel een verbrokkelde indruk maakt. Enerzijds zijn er de van live-concerten bekende, gospelachtige zangoefeningen als een Hey Hey en I Do And Do, waarbij de intesiteit van de vocale voordracht belangrijker is dan de compositie. Anderzijds vergaloppeert Edit Piaff-bewonderaarster Carmel zich aan dramatische chansons (Nothing Good en Duke Elingtons Azure), die op de plaat nogal stoffig klinken. Wat rest is de schitterende orgelballade It’s All In The Game, terecht volle zalen bij de concerten en een verdiende plaats in de eerstvolgende editie van de Popencyclopedie. Voor straf en vanwege positieve discriminatie een volle bladzijde!
12 februari 1988