Camille - Music hole (Waardering Muziekwereld) 7½
De Franse Camille Dalmais heeft al
een heel parcours achter de rug. Ze werd bekend bij het grote publiek als de
beste en meest opvallende zangeres bij Nouvelle Vague, maar liet het
covergroepje al snel achter zich om haar eigen ding te kunnen doen. Ondertussen
heeft ze al drie platen op haar naam staan. En bij elk album werd het
a-capellaconcept wat verder uitgepuurd. Vergeet alles wat je over a capella
denkt te weten voordat verder leest. Camille lijkt op niets dat je ooit gehoord
hebt. Al vanaf de openingssong Gospel With No Lord is de boodschap
duidelijk: Camille blaakt van het zelfvertrouwen, is ambitieus en weet verdomd
goed wat ze wil en kan. Het overgrote deel van de geluiden die je op de plaat
hoort komt dan ook van Camille zelf. Het aantal keren dat een instrument
tussenkomt is op één hand te tellen. Het stembereik van de jonge Française gaat
zonder problemen van spoken word tot opera en weer terug. Als ze al eens een
beetje vals zingt, is dat moedwillig. Gewoon omdat ze daar zin in heeft. Ook in
haar R&B pastiche Money Note switcht ze met een flinke knipoog
moeiteloos tussen de zangstijl van Mariah Carey en die van Gwen Stefani.
Wat geluidjes betreft, is Babylon eveneens het sleutelwoord. Naast de magistrale
beatboxritmes, hoor je Camille blaffen en miauwen (Cats And Dogs),
fluisteren, “waaien”, lachen en met water spelen (Canard Sauvage en
Katies Tea). Voeg al die fragmenten samen en je krijgt een heel nieuw
universum.
Het eerste kippenvelmoment van ‘Music Hole’ is er al bij het tweede liedje, het
hartverscheurende Home Is Where It Hurts. Het cabareteske Cats And
Dogs steelt van de eerste luisterbeurt ons hart en voert ons in gedachten
mee naar een Parijse club van de jaren veertig.
Maar eigenlijk scoren de simpele, zachte popliedjes nog het beste. Het vrolijke
Katies Tea hoort thuis op een zomers tuinfeestje. De zilte ballade
Waves maakt de oceaan tot liefdeslied. In de minutenlange stilte die op de
bitterzoete afsluiter Sanges Sweet volgt, zit zelfs een kleine “Merci”
verstopt.
Camille in het Engels. We hadden er schrik voor, dat geven we eerlijk toe. Maar
ze brengt het er stukken beter van af dan de meeste van haar landgenoten. Dit
album is gevarieerder dan haar vorige. Het kleine Franse meisje duwt haar kunnen
nog nét dat beetje verder. Daardoor is ‘Music Hole’ op sommige momenten
misschien iets te veel een stijloefening. Je zal waarschijnlijk meer dan een
luisterbeurt nodig hebben voordat je van haar vreemde sound gaat houden. Een
ding is zeker: onverschillig zal ze niemand laten.
Bron: http://damusic.be/recensie/1547
Gepubliceerd op Muziekwereld: 30 november 2008