Bryan Ferry - Boys and girls ***˝  (Re-play)

Bryan Ferry - Boys and girls

Drie jaar geleden werd Avalon door de critici gekraakt, maar door het grote publiek in de armen gesloten. Nu is Roxy Music definitief niet meer, maar Ferry levert na lange zorgvuldige arbeid een nieuwe soloplaat af die er mag wezen. Iemand met oren aan het hoofd (een criticus?) moet horen dat Boys and Girls bij vlagen schitterend van compositie is en in zijn geheel recht overeind staat. Dit in tegenstelling tot menig hedendaags plaatproduct van een op Ferry- en Roxy-leest geschoeide stijlgroep uit de kappersbond die de groeven rond het singlehitje dichtkrullen met loos permanent. Laten ze een voorbeeld nemen aan de oude heer, die twee jaar kneedt aan een handjevol nummers en ze, hoe gepolijst ook, toch aan de wereld toont met een smachtende ziel in zich. In structuur zijn het vaak simpele songs, één akkoord (Chosen One), een treffend refrein (Valentine), een voor de hand liggend schemaatje (Don’t Stop The Dance), Echter, de manier waarop dit sobere statement (Boys & Girls) verfijnd gestalte krijgt, geeft de ware diepgang aan. Opvallend daarbij is het gitaargeluid, dat de synthesizer ver naar de achtergrond (waar-ie hoort) heeft gedrukt. Ferry huurde op gitaar Mark Knopfler, Nile Rodgers en David Gilmour in, die fraaie partijen door elkaar weven terwijl toch ieder instrument op zichzelf te horen blijft. Sensation start de plaat op licht funky maat, met de typische onderbuik swing die zo goed bij Bryan Ferry’s motoriek lijkt te passen. Slave To Love, de single, is iets te voor de hand liggend en te glad. Don’t Stop The Dance is oké, hypnotisch, en Windswept zeer mythisch, in de beste oude Roxy-traditie. Kant twee van de elpee is over de hele linie sterk. De nummers zijn met veel gevoel voor sfeer op elkaar geplaatst, de titelsong als climax. In een ijzingwekkend traag zwaaiend tempo kruipt Ferry dieper dan ooit in de micro en is zo allerminst de vocale gladjanus voor wie menigeen hem houdt. Het is een (wellicht over-)gevoelige man, die inmiddels zo zijn eigen rondjes draait op de kermis. Van mij mag hij

 

15 juni 1985

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex