BR549 - Dog days  (Waardering Muziekwereld) ****

BR549 - Dog days

Midden jaren 90 stak een nieuwe formatie de kop op. BR549, was het telefoon nummer van de legendarische Amerikaanse country en western show "Hee-Haw" in de jaren veertig en -vijftig, en ook de naam van een band die stond voor onvervalste hilibilly country met rockabilly, rock & roll en boogiewoogie accenten. Bandleden Gary Bennett, Don Herron, Smilin'Jay McDoweli, Hawk Shaw Wilson en Chuck Mead deden alles in hun ééntje en lieten de 50er en 60er jaren bruisend herleven. Daarvoor vonden ze inspiratie bij grootheden van weleer zoals Webb Pierce, Bob Wilis, Moon Mullican, Johnny Horton, Mei Tillis, Porter Wagoner, Buck Owens, Jerry Lee Lewis. Alhoewel fel gesmaakt door een zekere doelgroep, kregen ze nooit een noemenswaardige hit te pakken. Daardoor zwierven ze van het ene label naar het andere en staken uiteindelijk ook interne meningsverschillen de kop op. Frontman Chuck Mead concentreerde zich voorlopig dan maar op een tribute album voor Johnny Cash met verschillende andere artiesten. Maar het concept BR549 liet hem niet los. Samen met maatjes Don Herron (muzikale duizendpoot en komiek van de club) en Saw Wilson (drummer) besloot hij BR549 nieuw leven in te blazen en met de komst van bassist Mark Millar moest dit zeker lukken. De jongens plaatsten hun handtekening onder een contract met Dualtone Records en bijgevolg lag er vorig jaar het album "Tangled In The Pines" in de platenwinkels, dit was meteen het teken aan de wand dat ze weer terug op het goede pad waren, mede door Chris Scruggs prachtige elektrische gitaarspel. Maar het van een prachtige hoes voorziene nieuwe album "Dog Days" is zowaar nog veel beter en zonder deze Scruggs, die ondertussen de band heeft verlaten om verder een solocarrière uit te bouwen. Waarschijnlijk hebben ze veel te danken aan producer John Keane (R.E.M., Robert Earl Keen, Indigo Girls, Nancy Griffith, Uncle Tupelo, Widespread Panic en Cowboy Junkies). Elf tracks met als lijn toch nog duidelijk de hilibillyvoorkeur. Af en toe horen we wat meer elektrische elementen op de voorgrond, maar zelden storend. Reeds vanaf het openingsnummer "Poison", een Herron's banjo gedragen bluegrassy nummer, doet de gevoelstemperatuur al flink stijgen, maar alle remmen gaan pas echt volledig los met de up-tempo songs, als de twangy stuff in "Leave it Alone", "Bottom of Priority" en een een rampe tampende versie van Dave Edmunds' "A-1 on the Jukebox." De kop is er genadeloos af, en het is duidelijk dat deze jongens uit Nashville nog immer schitteren in de met sneltreinvaart gespeelde countryliedjes die een bruisende cocktail zijn van rockabilly en oprechte western swing, maar ook als een onvervalste ballade "After the Hurricane" opduikt, een nummer waarmee de luisteraar dadelijk de link gaat leggen met de orkaan Katrina, maar is feitelijk geschreven door Tim Carroll, lang voor de gebeurtenissen in New Orleans. Dit nummer laat ons meteen denken aan Buddy Holly en the Everly Brothers, en is misschien wel de beste track op de cd. Andere toppers zijn "Lower Broad St. Blues", een song die Chuck Mead samen schreef met Guy Clark en het gospel getinte "The Devil & Me" met als gasten The Jordanaires voor de backing vocals. U begrijpt het natuurlijk al: BR549 is weer helemaal terug met wederom een bijzonder geslaagde schaamteloze countryrockabilly. Voor wie zich afvraagt of BR549 nog aan muzikale vernieuwing doet, kan ik mededelen dat dit album meer variatie biedt aan stijlen dan de zeker niet mindere voorgangers. "Dog Days" is een schitterende cd van een band in topvorm!

Bron: www.rootstime.be

Februari 2006

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 24 mei 2006

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex