Bob Rea - Black highway ****

Bob Rea - Black highway

Eén van mijn ‘roots-ontdekkingen’ via de muziekdienst Emusic is Bob Rea. Gezien zijn foto op het albumhoesje lijkt hij aan een tweede jeugd begonnen te zijn. Met "Black Highway" is hij niet de eerste 'man op leeftijd' die dit jaar zijn platendebuut maakt. Hoewel, Rea schijnt zich zelfs al ruim dertig jaar in het muziekwereldje op te houden. Op deze nieuwe plaat doet Bob Rea namelijk precies waar hij goed in is: uitmuntend gitaarspelen en fraaie, verhalende en tot in de puntjes verzorgde liedjes zingen in een rootsy setting. De opener, en titeltrack zet meteen de toon, want de zachte donkerbruine stem van Rea klinkt heel goed, en het tweede nummer "What Might’ve Been", kent naast een fijne accordeon een mooie, ingehouden gitaarpartij. En het wordt alleen maar beter, zoals het door zijn enigszins bluesy karakter opvallende "Birmingham". Samen met "Dead Or Alive" en "Nobody Cries" zijn dan de beste uitschieters van "Black Highway" wel genoemd. Met folk heeft het allemaal weinig te maken, des te meer met singer-song materiaal, en wat is het mooi. En natuurlijk gaan veel van de teksten over wat een mens met de nodige levenservaring zoal bezighoudt. Met pakkende liedjes, die refereren aan John Prine, Jeff Talmadge en Ray Wylie Hubbard, maar die ook een eigen geluid laten horen. Bob Rea beschikt zoals gezegd over een fraaie stem, soleert als gitarist excellent, stopt meerdere melodielijnen in zijn liedjes en legt het geheel als producer kraakhelder vast. Bovendien weet hij te variëren zonder dat de plaat als los zand aan elkaar hangt. Bob Rea mag dan niet meer één van de jongsten zijn, in deze vorm kan hij nog jaren mee. Dit debuut doet naar meer smaken!

 

15 augustus 2005

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex