Bob Dylan - Modern times (Waardering Muziekwereld) ***˝

Bob Dylan - Modern times

Vele jaren werden we niet warm of koud van een nieuwe Bob Dylan plaat, maar anno 2006 is dat wel even anders. De oude Meester - hij is inmiddels 65 jaar - verkeert in topvorm en na alle prachtige opnamen en vertellingen uit het verleden (Scorsese's rockumentaire en het eerste deel van zijn autobiografie 'Chronicles') is het tijd voor iets nieuws op muzikaal gebied. 'Modern Times' (Columbia) is de voltooiing van de trilogie die in 1997 werd gestart met het verrassend sterke 'Time Out Of Mind' en vijf jaar geleden een vervolg kreeg met 'Love And Theft'. Dylan nam de derde afgelopen winter op in een theater in New York met de vijf muzikanten waar hij al jaren mee optreedt. De tien songs ontstonden daar ter plekke. Jack Frost tekende voor de productie, gewoon een pseudoniem voor de ondoorgrondelijke artiest zelf. De plaat ligt stilistisch inderdaad in het verlengde van de twee voorgangers, maar het gaat er behoorlijk ouderwets aan toe. De muziek is dan wel overwegend electrisch, de sfeer is warm en wollig als op een dik geperst vinylalbum. De titel 'Modern Times' hoeft dus geenszins letterlijk te worden genomen: Dylan trekt zich terug op vertrouwd terrein en hanteert muzikale formules die zich ruim een halve eeuw geleden al hebben bewezen. Misschien een beetje gemakzuchtig. Op deze leeftijd behoeft de grondlegger echter niet langer hip te zijn. Het is een vrij laidback cdeetje, losjes en spontaan; er wordt eigenlijk alleen echt gerockt in openingsnummer 'Thunder On The Mountain'. Na de eerste track gaat het tempo en het volume omlaag en brengt Dylan een combinatie van country, blues, folk, voorzichtige swingjazz uit de thirties (het charmante 'Beyond the Horizon') en crooner ballads als Bing Crosby maakte in de jaren veertig ('Spirit on the Water' of het troostende 'When the Deal Goes Down'). Muziek waar Bob toen hij nog Robert Allen Zimmerman was in Minnesota waarschijnlijk naar luisterde op de radio en die hij moeiteloos in deze moderne tijden plaatst. Zo heeft 'Rollin' And Tumblin'', een song uit 1929 van Hambone Willie Newbern en later gecoverd door Robert Johnson en Muddy Waters, die prille Sun Sessions sound van Presley en Johnny Cash. Dylan zet het naar eigen hand en laat zelfverzonnen regels op de melodie los, iets dat hij in het verleden wel vaker deed. Ook op 'Nettie Moore', een negentien eeuwse folksong, past Bob dit principe toe. Dylan's raspende, lichtelijk klagende stem heeft nog nooit zo helder, duidelijk en vol geklonken. De teksten zijn verstaanbaar - de thema's concentreren zich rond het hardnekkig wantrouwen van vrouwen en natuurlijk het Oude Testament - maar geheimzinnig en donker als altijd. Zo legt hij in het eerste nummer een fascinatie voor Alica Keys aan de dag, maar of dat nou positief of negatief is bedoeld vergt literatuuronderzoek door de fans. Het duistere slotnummer 'Ain’t talkin’', over een wandeling door een mystic garden die de huidige staat van het leven zou kunnen verbeelden en het majestueuze 'Working Man Blues #2', een ode aan de maatschappelijke underdog, mogen zo in het rijtje klassieke Dylan-songs. 'Modern Times' is een fijne plaat van een wijze man die beseft dat er geen andere tijden meer komen en doet waar hij goed in is én was.

Monique van den Boogaard

© 2006 Planet Internet

Gepubliceerd op Muziekwereld: 1 oktober 2006

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex