Binario - Binario (Waardering Muziekwereld) 7
De pulserende bas, de echoënde toetsen en het gitaarwerk van het openingsnummer wekken even de indruk van een postpunk droomband. Dat klopt niet. Bij de woeste intro van het tweede nummer denk je aan Living Colour. Maar die vergelijking gaat toch niet op. Het mysterieuze, repeterende basloopje van Tarde Demais roept herinneringen op aan Desire van Tuxedo Moon. Als na een minuut of vijf opeens elektronisch gefreak en bliepjes klinken, zijn die associaties weer verdwenen. Eén ding is zeker, deze band uit Rio de Janeiro (die geregeld onverwachte optredens op het strand van Ipanema schijnt te geven) is niet voor één gat te vangen. Van onheilspellend tot zwoel, loom en relaxed, van psychedelisch tot funky en dansbaar, en van woeste jazzrock tot spacey songs, deze cd is volkomen ondefinieerbaar, temeer doordat er zowel lange instrumentale stukken op staan als (in het Braziliaans) gezongen nummers. Die veelzijdigheid wekt bewondering – bijna alle songs zijn bovengemiddeld goed, luister bijvoorbeeld naar het sterke Diretriz -, anderzijds is er wel wat te weinig focus om te spreken van een volledig geslaagd debuut. Misschien telt Binario wel te veel leden, want het zal niet meevallen met een bassist, een toetsenist, twee drummers en drie gitaristen consensus te bereiken over de koers.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 28 februari 2009
|
|