Barenaked Ladies - Maroon ****  (Re-play)

Barenaked Ladies - Maroon

Zelfs in hun thuisland Canada staan de Barenaked Ladies vaak te boek als een melige parodieband in het kielzog van bootsman Weird Al. Zie de groepsnaam, songtitels als Be My Yoko Ono, New Kid (on the blocks) en Brian Wilson, over iemand die eveneens graag bivakkeert in bed en zandbak. Voeg daarbij concerten doorspekt met brokken Backstreet Boys, Céline Dion en een uitnodiging aan de fans om via The Kinks ‘You really got me’ even op het toneel de rockster uit te hangen, en je hebt geheid een komische act te pakken, toch? Hoe onterecht dat etiket is, blijkt uit cd’s als Stunt en het recente Maroon. Zeker, de Barenaked Ladies grossieren in ironische observaties, maar dat mag je de Kinks, Costello en XTC ook niet nadragen. Sommige bronnen spreken over The Fat Housemartins, maar vergelijkingen met XTC zijn meer op hun plaats. Met de sonore tenor van Steven Page en het grofkolleriger timbre van Ed Robertson beschikt de band ontegenzeglijk over twee voortreffelijke zangers annex componisten, die schijnbaar moeiteloos melodieën vol verrassende wendingen oplepelen. Het tongbrekertje Pinch Me is een broertje van hun doorbraaksingle One Week, maar op Maroon worden vooral pittige thema’s aangesneden, zoals overspel (Off The Hook), onvermogen (Too Little Too Late, Never Do Anything), sleurslippertjes (Conventioneers) en zelfs oorlogsinterventies (Helicopter), met een auto-ongeluk als slotakkoord. De speelsheid met woorden ontbreekt echter niet, net zo min als de muzikaal sprankelende verpakking. De cd bevat louter eersteklas composities. De volle, maar toch heldere productie van veteraan Don Was doet de rest.

 

14 november 2000

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex