Azymuth - Butterfly (Waardering Muziekwereld) 8½
Hoe anders had de Braziliaanse muziek en de internationale jazzrock er uitgezien zonder Azymuth? Eerst als geniale begeleidingsband van Marcos Valle, van wie ze een ‘song’ stalen om hun naam te krijgen, en vervolgens op eigen kracht. Vanaf eind jaren 60 maakten de legendes uit Rio de Janeiro de ene na de andere geweldige plaat, tot daar in de jaren 80 via aalgladde producties en niet te verteren albums flink de klad in kwam. Eind jaren 90 begon er een ware Azymuth revival via het in Londen gevestigde Far Out Recordings. Vanaf het moment dat ze bij Far Out tekenden, was er weer die vloeiende jazzrockstijl, die de band voorheen zo kenmerkte. Het vakmanschap van toetsenman Jose Bertrami, gecombineerd met het basspel van Alex Malheiros en de briljante drumpartijen van Ivan Conti, komt op hun laatste albums uitstekend uit de verf. Butterfly behoort tot het beste wat de groep de laatste twintig jaar heeft uitgebracht. In tien songs lijken ze verleden en heden aan elkaar te hebben verbonden. En dan te bedenken dat deze mannen dik in de vijftig zijn. Het spelplezier spat ervan af. Met een fraai arrangement van koning Arthur Verocai klinkt de uitvoering van Herbie Hancocks Butterfly gelijk als een topper. De Verocai/Azymuth connectie werkt ook optimaal in New Dawn. Maar juist in de funky stukken Avenida Rio Branco en Hole In One, met dat heerlijke orgel van Bertrami, klinkt Azymuth zoals de legende zich gevormd heeft.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 16 december 2008