Anita Baker - Rapture ****½  (Re-play)

Anita Baker - Rapture

Zelden heeft een stem mij onmiddellijk dusdanig overrompeld als bij het verschijnen van The Songstress, het briljante solo-debuut van Anita Baker uit 1983. De in Toledo, Ohio geboren Baker (28) beschikt over een unieke zeggingskracht die we sinds Marvin Gaye niet meer zijn tegengekomen. Dat we bijna drie jaar op Rapture hebben moeten wachten heeft alles te maken met haar vorige platenlabel Beverly Glen, waar het niet geheel pluis is (zowel Bobby Womack als Johnny Taylor kunnen daarover meepraten, maar dit even terzijde). In eerste instantie mist Rapture de wat ongewone opbouw van de voorganger – waar beide kanten zeer langzaam openen en uptempo eindigen – maar dat enige minimale puntje van kritiek lost al snel op. Wat de plaat wederom mijlenver doet uitsteken boven de temerige sentimenten van de Whitney Houstons en de clichématige funkeffecten in de rest van de damessoul, zijn de spannende songs en de effectieve settings. Zowel een aantal begeleiders als mede-producer Michael J. Powell komen uit haar voormalige (Detroitse) groep Chapter 8 en voelen haar karakteristieke stijl perfect aan. Geen overbodige strijkers, toeters of bellen, maar een glasheldere, bijna neutrale, constructie, waarin haar stem moeiteloos in drie rijkgeschakeerde dimensies kan uitdijen. Bovendien heeft ze ditmaal zelf de hand in een deel van het materiaal: het puntige Watch Your Step, de romantische melancholie van Sweet Love en het fraai tollende Been So Long, dat uitmondt in een adembenemend stukje scat, sluiten naadloos aan bij gloedvolle ballads. Anita Baker is een ware revelatie binnen de moderne soul, terwijl alles erop wijst dat de twee albums nog maar een voorzichtig begin vormen. In de loop van dit jaar staan optredens gepland in Engeland. Wanneer Nederland haar laat schieten, zullen er onherroepelijk klappen vallen.

 

10 juni 1986

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex