Andy Pratt - The age of goodbye  **  

Andy Pratt - The age of goodbye

Andy Pratt maakte in 1973 zijn eerste plaat, met daarop het schitterende Avenging Annie, een soort antwoordnummer op Pretty Boy Floyd. Die eerste plaat maakte ook verder veel indruk, want Pratt zong goed en hij had een prima, scherpe band die zijn nummers uitstekend ondersteunde. Na die eerste plaat verdween Pratt uit het zicht, niet zozeer doordat hij zwaar religieus werd, maar vooral doordat zijn muziek (waarschijnlijk mede daardoor) geen scherpte meer had, en ronduit saai klonk. Nu ligt hier de cd met twee platen uit het begin van de jaren tachtig, toen Pratt niet meer zo nadrukkelijk zijn preken hoefde af te steken, maar ook deze muziek valt niet echt mee. Pratt schreef nog steeds prima liedjes, die vaak makkelijk in het geheugen blijven hangen, maar hij lijdt een beetje aan hetzelfde euvel waar iemand als Paul Brady ook aan lijdt – ze schrijven beide prachtige liedjes, maar een echt goede plaat kunnen ze niet maken. Dat ligt onder meer aan het zingen, hoewel Pratt geen echt slechte zanger is, maar waarom hij altijd en eeuwig een falsetstem denkt te moeten opzetten? En bij Pratt gaan bovendien de synthesizers erg irriteren. De muziek klinkt er niet alleen erg gedateerd door, maar ook wat doods en vlak. Corazong presenteert deze cd als een mooie gelegenheid Pratt te herontdekken, maar bij mij had The Age of Goodbye exact het omgekeerde effect – bij herbeluistering van de eerste plaat, met Avenging Annie, ging me die falsetstem met terugwerkende kracht ergeren. Goodbye Andy Pratt dus…

 

24 september 2004

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex