Ana Moura - Guarda-me a vida su mão *****  

Wanneer je in Lissabon bent, moet je beslist eens nader kennis maken met de fadomuziek zoals die nog steeds gespeeld en vooral gezongen wordt in de bars en restaurants van de wijk Alfama. Je hebt er letterlijk jonge keukenmeiden die uit de toppen van hun tenen zingen, maar ook oudere mannen die met hart en ziel hun muziek brengen. Reeds een paar jaar geleden werd in deze wijk gesproken over het talent van ene Ana Moura, een ontdekking van Jorge Fernando, die nog speelde als gitarist van Amalia Rodrigues. Na Misia, Cristina Branco en de eveneens door Fernando ontdekte Mariza, is Ana Moura de nieuwste fado-vlam die op ontbranden staat. Haar diepe en loepzuivere stem heeft ondanks haar jonge leeftijd al heel veel soul. Ze heeft haar carrière als popzangeres ingeruild voor het echte werk. Ana Moura ziet het zelfs als haar lot, want fado gaat als je niet oppast met je aan de haal. Er is geen ontkomen aan. Als het publiek eenmaal voor je valt wordt je meegesleurd in een soort draaikolk van gevoelens. Sou do fado, sou fadista, elke avond het zelfde liedje, maar wel puur en ongezoet. Als ik zou kunnen zou ik elke week naar haar ontroerende stem gaan luisteren. Het rode lampje boven de deur van de bar gaat aan ten teken dat het stil moet zijn. Niemand mag meer lopen, niemand mag meer binnen komen. Guitarra, guitarra, por favor...

14 maart 2004