Amy Winehouse - Frank ****  

Wow. Dat gebeurt niet zo vaak, een cd opzetten en dan van je stoel vallen. Dat overkwam mij met het spectaculaire debuut van Amy Winehouse. Er is een goede kans dat je nog nooit van haar had gehoord, hoewel Amy de laatste weken veel op de radio wordt gedraaid. Dit debuut zorgt voor een gecombineerd gevoel van verwarring, herkenning en ontheemding. Een openingsflits van een scatzangeres, die voordat we Making Whoopie herkennen, in een stug drum 'n' bass ritme overgaat. Amy Winehouse zingt geen jazz, maar is jazz. Over de unieke mix van R&B, pop, jazz en rap wordt een onweerstaanbare swing gelegd en lepe arrangementen mengen flarden jazz met een doorlopende beat. Amy is slechts twintig jaar oud, komt uit een jazzvriendelijk Joods-Londens gezin, schrijft prachtige songs met bitterzoete humoristische teksten vol zelfspot, met haarscherpe observaties over mannen. Vrouwen echter zeker niet gespaard, zoals de derig-plusser die in Fuck Me Pump genadeloos wordt neergezet. Mooi zingt Amy niet, wel met een ongepolijst rauw geluid, zoals Eartha Kitt of Anita O'Day, en dat alles door een Winehouse filter gegoten. Het is jazz zonder nadrukkelijk jazz te zijn, haar teksten vol dubbele bodems met soms verwijzingen voor de jazzkenner, zoals het Lullaby of Birland-citaat in het liedje over haar verdwenen vogel. En voor wie nog twijfelt of Amy eigenlijk wel jazz kan zingen: zij slaagt cum laude met een reggae-achtige versie van Moody's Mood For Love, een nummer dat eigenlijk verplicht op elke vocale debuut-cd zou moeten staan.

7 augustus 2004

Tracks en Credits