Amos Lee - Last days at the lodge  (Waardering Muziekwereld) 7½

Is de liefde tussen Blue Note en Amos Lee aan het bekoelen? Feit is dat dit album al sinds juni in de VS uit is en nu pas hier officieel verschijnt. Het gemak, waarmee Lee er binnen pakweg drie jaar geleden alweer een album met net geen dozijn liedjes aflevert, verdient alle lof. Maar het risico dat het er 13 in een dozijn worden ligt op de loer. Qua muzikale uitvoerende benadering is er wederom niets op aan te merken. Lee is echt een prachtzanger en –gitarist, met een heel precieze en soulvolle benadering. Hij is in de jaren telkens iets rauwer geworden, ook op dit nieuwe album, en dat maakt hem beslist steeds boeiender. Hij heeft een geweldige band om zich heen verzameld met Spooner Oldham op toetsen, de legendarische levende metronoom James Gadson op drums en Pino Pallodino op de bas. Maar de taalvirtuoos komt nu voor het eerst met een paar liedjes waarvan je de neiging hebt ze even door te skippen. Dat is op zich geen drama en helemaal niet uitzonderlijk, maar Lee heeft met zijn eerste twee superalbums de lat nu eenmaal erg hoog gelegd. Gelukkig zijn er voldoende uitschieters om ons geanimeerd te houden. De eerste drie liedjes zijn helemaal zoals we van hem gewend zijn en brengen mij weer in het soort zeer aangename hyperconcentratie dat we van Amos zo goed kennen en dat hij live immer weet op te roepen. Daarna zakt het album nogal heftig in elkaar in de zin dat de liedjes en Amos zelf net iets te makkelijk gaan klinken. Soms wordt het bijna saai. Maar de redding is nabij. Op het eind in het zeer gedragen Jails And Bombs is Amos weer meesterlijk, met een prachtige falsetstem á la Curtis Mayfield. Als gehele luisterervaring is er overigens helemaal niets aan de hand. De productie van Don Was, alsmede de strijkers geleverd door Larry Gold, zijn grandioos. En ook het spel is heerlijk.

Gepubliceerd op Muziekwereld: 15 november 2008

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex