Amelia White - Black doves  (Waardering Muziekwereld) ****

Amelia White - Black doves

Amelia White verkaste in 2002 van haar toenmalige thuishaven Boston naar Nashville. Dat was – met het oog op de carrière als singer-songwriter die ze ambieerde – een behoorlijk berekende zet. Niet alleen vond ze op Music Row een onderkomen tussen andere, gelijkgestemde geesten als een Lori McKenna en een Bill Lloyd, waarmee ze meteen samen aan de slag kon voor het schrijven van nieuwe liedjes, óók op het vlak van de muzikale invulling van haar platen had ze zich geen betere voedingsbodem kunnen dromen. In het lijstje met de betrokkenen bij haar nieuwe CD “Black Doves” treffen we zo ondermeer de namen aan van gitaristen Doug Lancio (Patty Griffin) en Adam Schoenfeld (Big & Rich), van drummer Paul Griffith (John Prine) en van toetsenman John Deaderick (Dixie Chicks). En voor de productie tekenden studioratten Neilson Hubbard (Matthew Ryan, Garrison Star) en Brian Brown (Juliana Hatfield). Dat “Black Doves” als geheel staat als een huis hoeft dan ook geenszins te verwonderen. White bekoort als vanouds met haar beurtelings kwetsbare en krachtige voordracht. En muzikaal gezien weet ze zich hier al pendelend tussen (folky) popliedjes à la Aimee Mann en naar alt. country neigende deunen op z’n Lucinda Williams in het allerbeste gezelschap. Net als die twee grossiert trouwens ook White in intelligente teksten. De mooiste voorbeelden daarvan zijn de in de nadagen van 9/11 ontstane nummers “Black Doves”, “Snakes And Pushers”, “Lucky” en “Broke But No Broken”. Vooral dat laatste, een ingetogen beauty over de problemen die heel wat muzikanten hadden om na die bewuste septemberdag nog aan optredens te geraken, en het in meer dan één opzicht aan Lucinda Williams herinnerende titelnummer (“The song of those left behind in war-time without the ones they love.”) zijn liedjes waarmee de radiotoekomst van White weer voor een poosje verzekerd zou moeten zijn. Ook mooi: het aparte, door Neilson Hubbard en Mack Starks aangedragen liefdesliedje “Dig Me Out” en het in een James Bond-achtig sfeertje badende “Tupelo Train”. Dat soort van songs zou er wel eens kunnen voor gaan zorgen, dat 2006 het jaar van Amelia White wordt.

 

Bron: www.crtlaltcountry.be

Waardering: ***½

Gepubliceerd op Muziekwereld: 19 mei 2006

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex