Alanis Morissette - So-called chaos ***  

Al sinds haar uiterst succesvolle cd Jagged little pill, bijna tien jaar geleden, heb ik moeite met Alanis. Natuurlijk, deze dame kan pakkende liedjes schrijven, maar ze gaat te vaak ‘over the top’. Dat Alanis, net twintig, de meest verkochte cd van de jaren ’90 maakte, lijkt me geen reden voor zelfbeklag. Dat ze na dat megasucces een tijdje genoeg had van de hele showbizz, pleit voor haar. Dat ze vervolgens haar heil in India zocht, is begrijpelijk. Op zoek naar spirituele verdieping, ver van de dolgedraaide kapitalistische kermis. Sindsdien blijft het een beetje tobben. Dan bedoel ik niet de verkoopcijfers. Maar waar blijft de muzikale ontwikkeling sinds Alanis haar ergste existentiële woede kwijt is? Oké, ze gooit er op haar nieuwe cd nogal wat sitar-klanken tegenaan, maar in essentie verandert er weinig en veel songs zijn weer volgepropt. In interviews vertelt Alanis uitgebreid over haar voortdurende strijd alle kanten van haar persoonlijkheid volop ruimte te geven. Na vijftien jaar therapie heeft ze nu een mentorachtige coach. Al dat navelstaren leidt niet tot drastische muzikale veranderingen. De boosheid is gedimd en er komt weinig voor in de plaats. Veruit het mooist zijn de sobere, balladachtige nummers ‘This grudge’ en de sterke single ‘Every-thing’. Waarvoor Alanis overigens, om het op de Amerikaanse radio te krijgen, van de censor een verandering moest aanbrengen: ‘I can be an asshole of the grandest kind’ werd ‘… a nightmare of …’. Waarmee ze toch weer een ander stukje Alanis in zichzelf kon aanspreken.

1 juni 2004