Ray Lamontagne - God willin' & the creek don't rise (Waardering Muziekwereld) 9
LaMontagne’s vierde cd illustreert de niet aflatende creatieve inspiratie van deze grootheid. Net als op voorganger Gossip In The Grain opent het album met een bedrieglijk funky, groovy nummer waarin hij zelfbewust van zich afbijt: I ain’t you’re Repo Man! De rest van het album gaat een versnelling terug. We komen een beetje in de sfeer van Till The Sun Turns Black, al is de strekking van de nummers eerder nostalgisch en berustend dan deprimerend zoals op dat album. De heerlijke ode aan het platteland versus de stad, New City’s Killing Me, zet de toon: meer country, iets minder folk. Sterk sfeerbepalend zijn de bijdragen van studiocrack Greg Leisz op steal en andere gitaren. De jas zit LaMontagne, die nog immer beter lijkt te gaan zingen, als gegoten. Dat hij niet meteen het zonnetje in huis wordt, moge gelukkig duidelijk zijn. Zo verzucht hij op zijn geheel eigen wijze in: Are We Really Through?: ‘Is the sun ever gonna break?’ En zo meer, totdat de perfecte blues Devil’s In The Jukebox het album afsluit. Veel beter worden ze echt niet gemaakt. God Willin’ dat het niveau van de vorige twee albums moeiteloos evenaart, is een uitstekende introductie voor wie nog nooit naar LaMontagne heeft geluisterd.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 21 november 2010
|
|