Rachelle Garniez - Who's counting   (Waardering Muziekwereld)

Rachelle Garniez - Who's counting

Ik gebruik hier het label folk, omdat onze favoriete New Yorkes toetseniste/gitariste het zelf gebruikt, maar je vindt op deze nieuwe plaat - haar zesde inmiddels - net zo goed cabaret en toefjes jazz terug. Dat was bij vorige gelegenheden niet anders en je zou zo stilaan kunnen zeggen dat Rachelle een eigen genre aan het uitvinden is. De dame zelf voorstellen ga ik niet nogmaals doen. Dat deed ik uitgebreid genoeg naar aanleiding van het verschijnen, zo'n kleine twee jaar geleden, van de compilatieplaat “Greetings from Dreamsville”, maar voor de luiaards onder u wil ik wel even herhalen dat Rachelle een heel veelzijdige dame is, die een verleden heeft in de band van Thomas Dolby en dat zij meer dan deeltijds lid is van Hazmat Modine.

Wat we vandaag te horen krijgen op de nieuwe plaat, zijn dertien zelfgecomponeerde nummers, al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat er eentje tussen zit van zestien seconden (het touwspringversje “Jump Rope Rhyme”), eentje van 27 seconden, getiteld “Piano & Bass”, eentje van 69 seconden, dat “Bells” gekerstend werd en eentje van een minuut en 25 seconden, dat “Harmonium” gedoopt werd en waarvan de titels nogal voor zichzelf spreken.

Blijven over: negen uitgewerkte, volwassen songs, waar volgens mij een paar geheide hits tussen zitten, van het kaliber van de hier ten huize zeer vaak gedraaide song “Tourmaline” van Rachelle. Wat nemen we van deze cd mee naar ons onbewoond eiland? Vast en zeker “Manhattan Island”, een schets/liefdesverklaring van minder dan 100 seconden, maar wel perfect ineen gestoken. We nemen ook mee: “Little Fish”, een traag walsje, drijvend op een aanstekelijk arrangement van blazers en accordeon, dat met z'n tweetaligheid onmiddellijk ons hart en deel van gehoor stal. Dit had perfect kunnen passen op Ry Cooder's “jazz”-plaat.

“Medicine Man”, is het Tom Waits-achtige “Long Way To Jerusalem” dan weer een ongemeen knappe ballad met enkel piano en cello als begeleiding, terwijl afsluiter “It's a Christmas Song” de eer krijgt de eerste in zijn genre te zijn, die we op in nieuwe plaat tegenkwamen.

Opnieuw maakte Rachelle Garniez een geweldig mooie plaat, waarvan ik me echter afvraag of er ergens ter wereld nog radiomakers te vinden zijn, die de moeite nemen om deze muziek te draaien en ze te koppelen aan verwanten als de al genoemde Tom Waits en de mensen waar ik het nog niet over had: Patti Smith, Bonnie Raitt en Nina Simone. Dat is de liga, waarin dame Garniez speelt. Ik denk, eerlijk gezegd, dat Rachelle Garniez geen slechte platen kàn maken. Maar deze nieuwe is echt wel g-e-w-e-l-d-i-g !

Auteur: Dani Heyvaert

Bron: www.rootstime.be

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 19 november 2015

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex