Rachael Sage - Blue roses  (Waardering Muziekwereld) 9+

Rachael Sage - Blue roses

Ondertussen bijna twintig jaar en elf albums ver in haar carrière is de vanuit New York actieve zingende liedjesschrijfster Rachael Sage om voor ons volstrekt onverklaarbare redenen nog steeds niet echt een “household name” aan deze kant van de Atlantische Oceaan. En dat terwijl ze eigenlijk gewoon in elk opzicht met de allerbesten mee kan. Sage is een geweldige songsmid, een uitstekende pianiste en bovenal ook een dijk van een zangeres. De aan het ongelooflijke grenzende lenigheid van haar stem doet ons telkens weer vol bewondering opkijken. Nu meer dan ooit eigenlijk!

“Blue Roses”, de nieuwe Sage, is immers een lichtjes fantastisch geheel geworden! Door de dertien als vanouds op wonderlijke wijze invloeden uit zowel folk, pop, rock als klassieke muziek in zich verenigende liedjes loopt als rode draad het gegeven, dat elke eenling een zekere impact op het leven, het lot van anderen hebben kan. Eigenlijk vormen ze met z’n allen gewoon één openlijke smeekbede om meer empathie. Een bepaald schoon uitgangspunt, niet?

Voor de productie van “Blue Roses” tekende Sage zelf samen met de onder meer ook van z’n werk met Johnny Winter bekende John Shyloski. Voor verdere studiobegeleiding viel ze ditmaal niet enkel terug op haar eigen tourbandje The Seguins, maar ook op schoon volk bekend uit de entourages van onder anderen Bruce Springsteen, Hall& Oates, Patti Smith, Rufus Wainwright, Garland Jeffreys, Ian Hunter en Daft Punk.

Opvallendste gaste is echter zeker folkicoon Judy Collins. In duet met haar brengt Sage een tot een ronduit fantastische pianoballade herbewerkt “Helpless” van Neil Young. Een ontwapenend mooie afsluiter voor een al even ontwapenend mooi album, dat we van hier uit vooral aan fans van artiestes als Shawn Colvin, Sarah McLachlan, Rickie Lee Jones en Patty Griffin zouden willen aanbevelen. Zij zullen naar alle waarschijnlijkheid hun pret niet op kunnen bij ware songschoonheden als het werkelijk huiveringwekkend mooie titelnummer, het zich ook al met het thema transformatie inlatende “Wax”, het z’n titel zelfs muzikaal helemaal waarmakende “Misery’s Grace”, het al even gracieuze “Skywriting” en andere. Echt prachtig, hoe Sage’s woorden, haar stem en haar pianospel elkaar daarin steeds weer weten aan te vullen.

Iemand zou er dringend eens werk van moeten maken om met een doosje exemplaren van “Blue Roses” langs de kantoren van alle Radio 1-producers te lopen! Na een weekje in “heavy rotation” aldaar zouden er hier voor Sage wel eens heel veel deuren open blijken te kunnen gaan. Schoonheid is immers, om het met de woorden van de Griekse wijsgeer Aristoteles te zeggen, een betere hulp dan alle aanbevelingsbrieven...

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 9 december 2014

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex