Peter Gabriel - New blood (Waardering Muziekwereld) 8
De inmiddels 61-jarige Peter Gabriel is zichzelf aan ‘t herontdekken – laten we het woord ‘heruitvinden’ vermijden – en heeft de smaak te pakken. Vorig jaar verscheen al Scratch My Back, een verzameling covers van door Gabriel bewonderde acts (uiteenlopend van generatiegenoten als Paul Simon, Neil Young en David Bowie tot eigentijdse namen als Arcade Fire, Elbow en Bon Iver), waarbij enige vorm van rock & roll keurig buiten de deur werd gehouden: stem en orkest, dat was de insteek. Met hoofdrollen voor beurtelings strijkers, blazers en piano. De daaropvolgende concerten met het 49-koppige New Blood Orchestra – waarbij in een later stadium ook Gabriels eigen werk werd gespeeld (zie de later deze maand te verschijnen dvd New Blood Live In London) – heeft nu geleid tot een tweede orkestplaat, waarop Gabriel uitsluitend uit eigen catalogus put. Geen slecht idee, want ‘s mans werk laat zich dankzij de gelaagdheid ervan doorgaans uitstekend vertalen naar de warme en subtiele orkestrale behandeling die het hier krijgt. De songkeuze biedt een aardige dwarsdoorsnede van het Gabriel-oeuvre: een paar voor de hand liggende oudjes (Solsbury Hill, Intruder, The Rhythm Of The Heat, San Jacinto), wat onbekender werk (zoals twee tracks van OVO, Gabriels soundtrack bij de Millennium Dome Show uit 2000) en natuurlijk verplichte kost als Red Rain en het – bij gebrek aan Kate Bush – met Ane Brun vertolkte Don’t Give Up. Geen Sledgehammer, geen Games Without Frontiers, geen Shock The Monkey (dit voor wie een inkoppertje ‘Gabriel speelt zijn grootste successen, nu met orkest’ verwachtte). Curieus moment: de vijf minuten ambient-ruis (A Quiet Moment) die voorafgaat aan ‘bonustrack’ Solsbury Hill en die naar verluidt daadwerkelijk werd vastgelegd op Solsbury Hill in het Britse Somerset. Neemt niet weg: mooie plaat. ERIK VAN DEN BERG
Bron: www.oor.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 5 november 2011
|
|