Orit Shimoni - Soft like snow  (Waardering Muziekwereld) 9

Orit Shimoni - Soft like snow

Het verhaal van de Israëlisch-Canadese Orit Shimoni is min of meer bekend: begonnen onder de roepnaam Little Birdie, sinds enige jaren in Berlijn terechtgekomen, maar eigenlijk altijd weer onderweg en intussen, met Soft Like Snow aan haar zevende album toe. Wie deze kolommen al een tijdje volgt, zal zich misschien de nogal lyrische bewoordingen herinneren, waarin Bitter is the New Sweet hier besproken werd en ik weet nu al dat het voor deze nieuwe plaat niet anders zal zijn.

Orit begon er twee jaar geleden al aan te werken in Berlijn, in de studio van producer “Gogo”, van de band Mamasweed en het gelijknamige label, waarop de plaat uitkomt. Hij vroeg haar om intimistische vertellingen van haar songs, eerder dan om vertolkingen ervan in deze of gene stijl. Zo kwamen ze uit bij de absoluut minimalistische stijl – ‘less is more’, maar dan héél verregaand - waarin Orit haar tien nieuwe songs tot leven bracht, daarbij begeleid door enkele hem bekende muzikanten, die ook in Berlijn actief zijn. Earl Harvin, de percussionist, was ooit aan het werk bij The The en Tindersticks en rietblazer Francesco Tonial maakte deel uit van de redelijk fantastische Lord Mouse and the Calypso Kats. Gogo zelf leverde (pedal steel) gitaar aan en Orit speelt gitaar en piano. Jawel: piano. En dat doet ze voor het eerst op plaat: ze leerde zichzelf de eerste beginselen aan, puur “on the road” en laat op deze plaat blijken dat het voor haar nieuwe instrument haar songs een nieuwe richting kan geven. Orit is een geweldige zangeres, die in de gebruikte setting optimaal tot haar recht komt: als zij zingt en vertelt, dan luister je. Geen keuze mogelijk: haar stem en manier van zingen - folk, met hier en daar een hint van jazz erin - is zodanig puur en dwingend, dat je geen woord, geen noot wil missen van al wat ze zegt.

Dat begint al bij opener Time’s Up, één van de pianosongs, waarin een heel fijne rol weggelegd is voor de klarinet, die fraaie lijnen weeft rond de stem van Orit. Ook Will There Be Love? is zo’n dwingende song: slechts de gitaar en de stem, daar moet je het mee doen, maar het voldoet en het is de perfecte overgang naar een eerste hoogtepunt van de plaat, de titelsong, waarin ook al het intieme op de voorgrond staat en zeer discreet ondersteund wordt door een super discreet baslijntje. Zo staat de stem op het voorplan en, laten we eerlijk zijn: een stem als die van Orit…die kom je toch niet vaak tegen? Als ze op Those Things in duet gaat met Gogo, wordt het nog duidelijker hoe expressief Orit kan zingen en in Wine into Water krijg je de totale sound te horen, inclusief de zachtjes jankende gitaar en speelt Orit de Norah Jones, Alison Moyet en k.d. Lang in één lied. Groots nummer! Als je de titel Playing Chelsea Hotel leest, dan denk je natuurlijk onwillekeurig aan wijlen Leonard Cohen en ik vermoed dat ook Orit hem in gedachten had, toen ze dit nummer schreef: de gitaarstijl is puur Cohen en de tekst verwijst meer dan eens naar die Cohen-song. Prachtig nummer is dit alweer, net als Martha & Henry, een traag walsje, met enkel de gitaar als begeleiding. De tekst is zo hartverscheurend mooi, dat je meteen zou wensen dat Lucinda Williams dit nummer ooit zou coveren. En zo belanden we bij afsluiter Spend a Little Time, dat met zijn jazzy akkoordenreeks in de intro en de pedaal steel en bas er achteraan, een vleugje country laat binnensijpelen, maar tegelijk ook een heuse apotheose vormt van een album, waarop liefde, angst, hoop, verwachting en radeloosheid elk de aandacht krijgen die ze, als belangrijkste menselijke gevoelens ook verdienen.

Orit Shimoni’s nieuwste is er alweer eentje om van te snoepen, op voorwaarde dat je niet bang bent van een hoge concentratie aan schoonheid.

Auteur: Dani Heyvaert

Bron: www.rootstime.be

Deeplink: http://www.rootstime.be/index.html?http://www.rootstime.be/CD%20REVIEUW/2016/DEC1/CD40.html

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 26 januari 2017

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex