Oli Brown - Heads I win tails you lose (Waardering Muziekwereld) 8
Eén van de meest veelbelovende jonge Britse bluesrock-gitaristen en blueszangers van het moment heet Oli Brown. Blues recensenten en collega’s prijzen hem nu al de hemel in, en de legendarische bluesproducer op rust, Mike Vernon, vond deze jongeman belangrijk genoeg om zijn plaats terug achter de glaswand en de mixknoppen terug in te nemen. Vroeger was Mike's naam op een hoes voor me een indicatie om ze onmiddellijk in blind vertrouwen te kopen, wat een onvoorwaardelijke "Blue Horizon" fan van me maakte. Mijn vrienden en ik kochten zowat elke plaat die op 't label verscheen, en Mike Vernon had daar een grote verdienste aan. Nochtans is deze "Heads I Win, Tails You lose" ver verwijderd van dat typische Britse blues-geluid van de jaren zestig, waarmee de bands van dat label furore maakten. Dit klinkt duidelijk wat meer heavy en hedendaags, geen nostalgisch teruggrijpen dus naar een sound uit het verre verleden, hoe mooi die ook was. Ruf Records heeft trouwens ook zijn eigen stijltje en daaraan durft Mike niet teveel te tornen. Oli start meteen met een sterke song, een nummer in de aard van de klassieker "Rollin' and Tumblin" met explosief gitaarwerk. "Makes Me Wonder" is zoals bij vele jonge bluesgitaristen, opgebouwd rond een variatie op een SRV shuffle riff, echter met zoveel klasse gebracht en gezongen dat we dit met de mantel der liefde bedekken, al horen we dit soort nummers naar onze smaak wat teveel de laatste tijd. De song die volgt: "Keep My Options Open" heeft zo'n sterke "hook", dat je dit de volgende dagen waar-schijnlijk wel gaat lopen neurien of zingen. "Speechless" heeft diezelfde sterkte en verdient wat extra pluspunten voor zijn mooi opgebouwde rustige gitaarsolo middenin. De cd heeft dus ook zijn rustpunten: "Not A Word I Say" is nog zo één van die bluesy ballades.De cover van het overbekende "Fever" trekt daarna de aandacht door zijn originele up-tempo benadering, terwijl netjes achter mekaar, nummers als "Real Good Time" en "Take A Look Back" een mooi funk-duo vormen. Onze persoonlijke favoriet is de funky bewerking van "No Diggity", de bekende Bill Whithers compositie. Knap werk van de jonge Oli Brown. Je hoort het... slow blues, funky bluesritmes, en alles daartussen, Oli Brown brengt het je moeiteloos. De discussies over zijn imago en marketing laten we aan anderen over, we leven nu eenmaal in een wereld waar beeldvorming belangrijk is. Knap jong kereltje, vooral leuk voor de dames...maar sluit de ogen en luister, want spelen kan hij wel degelijk en dat jeugdige stemmetje verzamelt de volgende jaren wel genoeg "gruis" om écht de blues te kunnen zingen. Dit moet een grote jongen gaan worden, letterlijk en figuurlijk...
(RON)
Bron: www.rootstime.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 2 augustus 2010
|
|