Natubella -
Little devil (Waardering Muziekwereld)
5˝
Een
Argentijnse met als uitvalsbasis Stockholm, wier debuutalbum zijn wereldpremiere
beleeft in Nederland op de veertigste verjaardag van, de eveneens Argentijnse,
Prinses Maxima... Dat klinkt als een marketingstunt. En marketing kan Natubella
goed gebruiken, want op eigen kracht gaat het haar niet lukken. Zelf noemt ze
het “elektrocknica”, het genre muziek dat Little Devil bevat. Een combinatie van
rock en elektronica. Bijna zou je er in trappen en denken dat hier iets
innovatiefs gebeurt, maar als je goed luistert hoor je dat Natubella eigenlijk
gewoon dertien-in-een-dozijn jaren negentig-rock maakt. Met als enige verschil
dat de riffs, die overigens duidelijk voor een gitaar geschreven zijn, worden
uitgevoerd op zoemende synthesizers. Op zich is daar niets mis mee, maar het
ligt er wel erg dik bovenop. Zelf haalt ze als inspiratiebronen Goldfrapp,
Depeche Mode en Massive Attack aan, maar waar ze werkelijk de mosterd haalt is
bij een band als Guano Apes. Dit alles zou niet zo'n probleem zijn als de songs
dan tenminste goed zouden zijn. Helaas is dit niet het geval. Alles is duidelijk
geschreven met de beste bedoelingen, maar niets maakt echt indruk. De zang is
echter niet slecht. Natubella heeft een gruizige rockstem. Bijzonder is het
helaas niet en het ontstijgt maar ternauwernood het niveau kermiscoverband.
Bovendien ligt haar Spaanse accent er net iets te dik bovenop om charmant te
zijn. Synthesizers zijn hip en het feit dat Natubella en haar producers er
gebruik van maken lijkt dan ook niets meer dan een laffe poging om Natubella's
archaďsche muziek over de eeuwwisseling te tillen. Het resultaat is geen
vernieuwende genreclash maar ongeloofwaardig, amateuristisch broddelwerk.
