Moby - Destroyed (Waardering Muziekwereld) 7˝
Dit was te verwachten. Na Wait For Me (2009) – vol met middelmatige popliedjes – komt Moby weer met een op de dansvloer georiënteerd album. Zo gaat dat al jaren. Last Night (2008, dance) en Hotel (2005, popliedjes), waren niet bepaald om naar huis te schrijven. En tja, dat geldt ook voor Destroyed, zijn nieuwste album. Richard Melville Hall doet een poging terug te grijpen op begin jaren negentig. De tijd dat zijn nummers de dansvloeren dicteerden. Destroyed maakt pijnlijk duidelijk dat dát niet meer gaat gebeuren. Het ontbreekt de kleine Amerikaan gewoon aan durf, aan lef. Niet dat Destroyed een slecht album is. De glitchy electro van opener The Broken Places is fraai. Met Sevastopol zoekt Moby aansluiting bij Berlijnse minimal. Aardige poging. Ook Lie Down In Darkness, een soort elektronisch soulnummer, is aardig. En daar zit ‘m nu juist het probleem. Of Moby nu oude tijden wil doen herleven of een poging doet melancholische popliedjes – waarvan er een aantal op dit album staan – te schrijven, het resultaat klinkt zo ontzettend braaf, zo ontzettend niksig. Dat is natuurlijk niks nieuws, want dat is al jaren z’n probleem. Mijn advies aan Moby? Eerst het heilige vuur hervinden, dan pas weer een album maken.
Theo Ploeg
Bron: www.oor.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 2 juni 2011
|
|