Missy Andersen - Missy Andersen (Waardering Muziekwereld) 9
Na haar tijd bij Tell Mama vond
Missy dat het tijd werd om wat anders te doen. En gelijk had ze. Geboren in
motorcity Detroit maar opgevoed in Queens, NY begon voor haar haar muzikale
carrière. Die begon zeer jong al op 6-jarige leeftijd. Maar de idee, door haar
modder geopperd, om Missy te laten meedoen aan een zang- wedstrijd viel in het
water omdat deze vroegtijdig geannuleerd werd. Ze groeide op bij ouders die haar
gehoor teisterden met muziek van alle groten uit de blues-, jazz- en
gospelwereld. Gladys Knight, Aretha Franklin, Teddy Pendergrass, The Staple
Singers… en ga zo maar even door, dit was dagelijkse muziek voor Missy.
Maar het was eigenlijk dankzij Earl Thomas, die ze in Californië ontmoette,
nadat ze haar zinnen als nieuwe woonst op San Diego had gezet, dat het echt voor
haar begon. Ze werd meteen één van de originele Juke Joint Jezebelles die backup
vocals voor Earl Thomas leverde en dat resulteerde in diverse toernees.
Als leading lady van Tell Mama had ze voldoende ervaring op gedaan om het nu op
een zelfstandige basis te proberen. En wat een debuut! Als begeleiding krijgen
we wel vreemde Scandinavische namen te lezen: haar man Heine Andersen (gitaar),
Asmus Jensen (drums), Jeppe Juul (keyboards) en Soren Bojgaard (bas) en toch is
het een Amerikaanse band. Dit is inderdaad een frisse wind doorheen het soms wat
saaie blueswereldje en we gaan zeker nooit uit de weg voor nieuw talent. Missy
Andersen hoort daar zeker bij. De cd is bevolkt met acht sterke songs, niet
allemaal eigen nummers maar de covers mogen er ook best wezen. ‘Aces Of Spades’
gebruikt ze als uptempo nummer en als opwarmer om ons in de goede sfeer te
brengen. Een ietwat te kort nummer waarin de gitaar te kort schiet. Met ‘New
Feet’ gaat het al veel beter en alle instrumenten vormen een harmonieus geheel.
De eerste cover krijgen we in de vorm van Ann Peebles ‘I Can Stand The Rain’.
Tja, tegen wie zeg je het, en ook snel weg die witte sneeuwvlokken hier. Luister
vooral naar haar knappe vocals. Zeker niet slecht voor een beginnelinge want met
het nummer ‘Tell Mama’ wist ze mij zeker over de streep te trekken. Hier mocht
Jeppe Juull de registers van zijn Hammondorgel opentrekken. Met de slow ‘Same
Old Blues’, van Willy Nixon, krijgen we de kans om even onze benen te laten
rusten van al dat swingende geweld. Luister goed naar de vreemde keyboards
arrangementen hier. Heine zorgt hier op een sentimentele manier voor de
gitaarklanken.
Ach, koop toch gewoon dit schitterende schijfje want hoogstwaarschijnlijk zullen
we Missy zeker dit jaar op enkele Vlaamse, en Europese, podia haar opwachting
zien maken. En
wij gaan er zeker bij zijn.
Alfons Maes (4½)
Bron:
http://keysarchief.weebly.com/
http://keysandchords.yolasite.com/
Gepubliceerd op Muziekwereld: 17 februari 2010
|
|