Mia Rose Lynne - Follow me soon   (Waardering Muziekwereld) 8Mia Rose Lynne - Folow me soon

Het moet zo’n jaar of twee geleden zijn, dat we compleet out of the blue een kopietje in handen kregen van “Open Space”, de debuutplaat van een jong zangeresje, dat wat had met bluegrass en folk en country en dat beloftevol klonk, maar nog niet helemaal tot rijping gekomen was. En kijk, al helemaal even toevallig zit nu de tweede plaat van diezelfde Mia Rose Lynne in ons “te bespreken”-bakje.

Bon, Mia Rose Lynne, dus, een jongedame met wortels in North Carolina, maar ondertussen in Nashville terechtgekomen en onderweg een flink aantal kilometers op de teller en flink wat jiveconcerten achter de kiezen en dat is er aan te horen. Ze is begiftigd met een stem uit dezelfde winkel als die waar Alison Kraus die van haar haalde; mooie nachtegalenstem dus en intussen heeft Mia ook de kunst onder de knie gekregen om songs te schrijven, die perfect bij haar stemgeluid passen. Dat betekent in dit geval veelal rustige nummers, die rond de akoestische gitaar van de zangeres draaien en die slechts heel spaarzaam mee ingekleurd worden door incidentele viool- of cellolijntjes, door geborstelde drums of een totaal niet opdringerig accordeon. Optelsom van dit alles is een elftal zelfgeschreven songs, die samen op 37 minuten afklokken en die de luisteraar een heel fijne ontsnapping uit de drukte van alledag bieden. Zachte, rustig kabbelende songs met flink wat popinslag, maar met duidelijk één minimumnorm voor ogen: dit moet te allen tijde mooi zijn en dat is het ook, al gaan de songs allerminst steevast over rozengeur en maneschijn.

Er wordt geopend met “January”, wat nogal logisch klinkt, als je er de kalender bijneemt, maar het verhaal van de song handelt over een verdoemde liefde en is dus nogal zwaar op de hand. In “Different” is het eigenlijk van hetzelfde laken een pak, maar dan wel geschreven vanuit het perspectief van het opnieuw beginnen aan een relatie, die al een keer grondig is misgelopen, omdat één van de twee er eigenlijk niet klaar voor was. Het leven zoals het (soms) is, dus. Je probeert een plaats te vinden, waar je gelukkig kunt zijn, met diegene waar je van houdt. “Colorado” of Amalfi of Peru of Europa…je gaat, daar waar je denkt dat geluk te kunnen bereiken en de reis is even belangrijk als het reisdoel. Je bent niet anders dan vele of de meeste anderen, die diezelfde reis (zouden willen) ondernemen -zie “Not Just You and Me”- en af en toe moet je daarbij gewoon je gevoel volgen en de ratio achterwege laten (Real Thing”).

Een beetje een buitenbeentje is “Porcelain Doll”, een heel fijn wasje over een porseleinen po, die na jaren van onder het stof gehaald wordt en tegenover haar favoriete houten soldaatje komt te staan of zitten. Mooi sprookje, voorwaar. Dat Mia een betere muzikante geworden is, bewijst ze volop in “Starlings”, waarin ze haar kundigheid als fingerpicker etaleert en wat ze de hele plaat lang uitdrukkelijk laat horen, is haar talent als tekstschrijfster. Ik merkte dat op, toen ik op een wat verloren moment het tekstvelletje ter hand nam en begon te lezen. Hoewel er toen een andere plaat speelde, werd ik meteen opgenomen in het ritme enig de verschillende stijlfiguren, die Mia kennelijk beheerst. Dat tekstvel leest eigenlijk als een poëziebundel en dat zijn heel sterk songs, die niet alleen goed gespeeld en heel fraai gezongen worden, maar waarvan de tekst ook nog eens overeind blijft. Ik denk dat dat alleen de hele groten gegeven is. Nu ik erover denk…ik denk dat Mia Rose Lynne een Hele Grote kan worden. Dat is gewoon een kwestie van tijd. Denk ik…

Auteur: Dani Heyvaert

Bron: www.rootstime.be

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 17 mei 2016

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex