Max Richter - Infra (Waardering Muziekwereld) 8
Populaire muziek, rockmuziek en wat al niet, is ooit ontstaan doordat rebellerende jonge mannen, kinderen nog, zich afzetten tegen wat hun vaders en moeders beluisterden. Met de jaren kwam de ontwikkeling, onder meer toen adepten van de symfonische rockelementen uit de klassieke muziek omarmden. Niet zelden hadden ze een formele klassieke vorming achter de rug. En ook daar hield de groei niet op. Vandaag de dag is de grens tussen de populaire en klassieke muziek nog moeilijk te trekken. Het werk van de Duitser Max Richter is daar een heel mooie illustratie van. ‘IDM, ambient, experimenteel’ is wat veel internetwinkels als label aan deze muziek hangen. Dan weet je het een beetje waar je zoeken moet. Infra is een waardige opvolger van het onder andere de (nog) beperkte schare liefhebbers (fijnproevers) – mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen) zo succesvolle en aangrijpende 24 Postcards In Full Colour uit 2008. Zijn vijfde album al weer. Van oorsprong was dit werk bedoeld als balletmuziek voor een stuk van het Royal Ballet, naar een choreografie van Wayne McGregor. In één dag opgenomen, deze samensmelting van piano, strijkers en subtiele elektronica. Ook prima te consumeren als soundtrack bij aandachtvragend werk, een lome zomeravond of een periode van nietsdoen.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 17 september 2010
|
|