Massive Attack - Heligoland   (Waardering Muziekwereld) 7

Grote groepen met een langverwachte nieuwe plaat, we hadden er in 2009 een vette kluif aan: Air, Pearl Jam, Muse,... . Maar uiteindelijk bleken ze allemaal in hetzelfde bedje ziek: kwaliteit... bij vlagen. De kersverse boorling van Massive Attack mag er gerust naastgelegd worden. Massive Attack was bijna uit ons kortetermijngeheugen verdwenen, ware het niet dat we ze in september nog een sterke passage in Vorst zagen maken en sindsdien ook reihalzend uitkeken naar de nieuwe langspeler ‘Heligoland’. 'Heligoland', verwijzend naar een kleine archipel in het noorden van Duitsland, wordt op gang getrokken door Pray For Rain. Met enkele slepende pianoakkoorden en wat dreigend slagwerk sleurt Massive Attack zijn publiek meteen weer de triphopwereld in. Een nummer dat na enkele luisterbeurten steeds sterker uit de hoek komt. De repetitiviteit van de piano, drum en zang ontluikt een bezwerend gevoel, dat doorgetrokken wordt tijdens Babel, met opnieuw typisch triphop-slagwerk en enkele goedgeplaatste zangfraseringen, verweven met een geslaagd afsluitend arrangement. Het begin van de plaat voorspelt dus niets dan goeds, en Girl I Love Yo en Splitting The Attom lijken dat vermoeden zelfs te bevestigen. Het laatste van die twee nummers kennen we nog van de vierkoppige ep die deze herfst uitkwam en is misschien wel het sterkste nummer van de plaat. We waren sceptisch over de kwaliteit van die wat ongeïnspireerde ep, maar op 'Heligoland' groeien deze vijf minuten bij iedere luisterbeurt. Een hoogtepunt? Ja, meneer. En dan? Dan zit ‘Heligoland’ erop. Psyche kan er nog mee door, wat waarschijnlijk te danken is aan de subtiele dissonantie in het arrangement, maar de tweede helft van de plaat had de band beter nog eens goed beluisterd. Het experiment in Flat Of The Blade is niet geslaagd en weet op geen enkel moment te raken, noch op de fiets, noch op het werk, noch in bad. Wel goed begint Paradise Circus, maar het nummer ontaardt al snel in een eentonige brei die nergens heengaat. Rush Minute herneemt heel even het opzwepende karakter dat Massive Attack zo glansrijk maakt, maar bij Saterday Come Slow hadden we het moeilijk te aanvaarden dat deze groep de voorbije zeven jaar niets beter heeft gemaakt. Het flauwe deuntje in het oneindige lange Atlas Air kon de meubelen dan ook niet meer redden. Een zeer sterke ep had er zeker in gezeten, maar Massive Attack slaagt er jammergenoeg niet meer in om anno 2010 een volledige plaat te boeien.

Mattias Devriendt

Bron: http://damusic.be/cd/massive-attack/heligoland

Gepubliceerd op Muziekwereld: 10 maart 2010

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex