Mary Flower - When my bluebird sings  (Waardering Muziekwereld) 8+

Mary Flower - When my bluebird sings

Singer-songwriter Mary Flower, tevens fingerpickende gitariste, vertelde ooit dat het haar streefdoel is om haar gitaarsnaren te laten zingen mèt of zonder zangbegeleiding. Ook in dit inmiddels tiende album slaagt zij erin om haar gitaren een eigen stem en gevoelslaag te geven. Naar verluidt zouden haar fans aangedrongen hebben op wederom een soloplaat met bovendien liefst ietsje meer slidegitaar. De veelzijdige Mary Flower willigt dat verzoek ontwapenend in met prachtige ‘slidegitaarbegeleide’ composities als o.m. ‘Suspendimento’ of ‘Millwood Waltz’ hetzij met een song als het beschouwende ‘Can’t Take It With You’. Piedmont blues, countryblues, ragtime of een walsje, zij beheerst moeiteloos alle gitaartechnieken, met als een van haar rolmodellen Blind Lemon Jefferson. Mary geeft trouwens zelf gitaarles en bracht enkele instructieve Dvd’s uit.

Als folkmuzikante speelde zij o.m. naast Geoff Muldaur en Ramblin’ Jack Elliot maar evengoed stond zij op bluesfestivals of in de bluesclub van Buddy Guy in Chicago. Oorspronkelijk van Indiana reisde zij verder naar Denver en vervolgens naar Oregon, maar voelt zich ook thuis in Louisiana, waar zij invloeden oppikte uit het cultuurgoed van het Mississippi Delta gebied. Maar bovenal vond zij inmiddels haar eigen stijl waarin gevoelvolle songs en instrumentale nummers elkaar afwisselen met vaak een nostalgische onderstroom. Zo komen de dertien tracks op dit album over als verkennende wandelingen langs kreken, spoorwegbeddingen en welig begroeide paadjes. Het instrumentale ‘Ragtag Rag’ is alzo ideaal om je te vergezellen bij een vogeltelling van natuurpunt en het mijmerende ‘My Bluebird’ laat je wegdromen. Het speelse ‘Bicycle’ daarentegen nodigt uit om opwaarts mee te trappelen. Zowel haar fingerpickend gitaarspel als haar slide op wisselende dobro’s creëren een warme sound.

Mary Flower co-producete dit album samen met Jordan Leff en verzamelde hierop allemaal eigen composities, akoestisch begeleid. Het is in de eerste plaats een stemmingsalbum waarin haar vaardigheid als gitariste opvalt in songs als ‘Sashay My Way’ of het trage ‘Snail On A Rail’. Het mooiste pareltje bewaarde zij tot het laatst met het van weemoed doortrokken ‘Atchafalaya’ als een spiegeling in rimpelloos meer. In de nummers waarop zij zingt voegt haar stemtimbre nog warmte toe aan de melodie zoals op ‘Delta Dream’. Na haar vorige albums ‘Bywater Dance’ uit 2005, ‘Instrumental Breakdown’, ‘Bridges’ en het laatste ‘Misery Loves Company’ uitgebracht in 2011 blijkt ook deze ‘When My Bluebird Sings’ een intimistisch meesterwerkje dat getuigt van lyrisch aanvoelen en dat betovert omwille van zijn eenvoud.

Marcie

Bron: www.rootstime.be

Deeplink: http://www.rootstime.be/CD%20REVIEUW/2015/JAN1/CD70.html

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 28 februari 2015

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex