Markus James - Head for the hills  (Waardering Muziekwereld)

Markus James - Head for the hills

Wereldreiziger Markus James, die in Mali op zoek ging naar de roots van de Afro-Amerikaanse blues en o.m. de zandheuvels van Timbuktu doorkruiste, graaft zich nu al twee decennia lang in in de diepere lagen van de blues. Met dit album sluit hij aan bij de groove van de Mississippi Hill Country blues die nog volop floreert in Holly Springs, Como en Senatobia, waar dit door hem geproduceerd album grotendeels werd opgenomen. In plaats van bevriende West-Afrikaanse muzikanten omringt hij zich nu met het kruim van de North Mississippi Hill Country drummers, waaronder Kinney Kimbrough, Calvin Jackson, Aubrey ‘Bill’ Turner, R. L. Boyce en Marlon Green, allen telgen uit roemrijke muzikale families. Op ‘Candyland Refugee’, waarop Aubrey Turner drumt, is het alsof de schim van Otha Turner tussen de schaduwrijke bomen opduikt en even meespeelt. Zelf wisselt multi-instrumentalist Markus af met akoestische en slidegitaar, een drie-snarige sigaarbox en één-snarige diddley bow, kalebasbanjo, slide dulcimer, harmonica en beatbox, instrumenten die allemaal bijdragen tot die geheimzinnige tranceachtige groove, zoals die vaak opklinkt op velden en veranda’s of in mossige achtertuintjes in het Mississippi gebied.  

Markus James slaagt erin om in zijn songs en de instrumentale tracks diezelfde sfeer te creëren die al een eeuw lang stand houdt in de Hill Country regio’s, waarbij mythische echo’s nazinderen. Mocht je Markus in een slangenkuil werpen dan nog zou hij met stem en slidegitaar alle cobra’s en ander addergebroed kunnen bezweren en er heelhuids uitkruipen. Het was de film ‘Deep Blues’, gebaseerd op Robert Palmer’s boek, die hem inspireerde en waarvan de nagalm ook in zijn trancemuziek is gekropen. De opzwepende drumritmes maken er essentieel deel van uit. Zijn teksten, een mengeling van heidense en Bijbelse associaties sluiten daar bij aan. De krekels op de achtergrond, de repetitieve ritmische patronen, de slidegitaren, de beatbox en de hambone percussie maken dat je in de greep komt van een soort poliritmische tranceblues met een betere werking dan de uitwaseming van heilige paddestoelen. Hierdoor gaan alle songs op in het geheel, als het ware een mystieke sound bijeen gehouden door de gepassioneerde rauwe vertolking van Markus en zijn slidespel op gitaren.

Doorheen de songs is het alsof de drum telkens een eigen taal spreekt, die verschilt naargelang de drummer. Zo bespeur je in ‘Nomo’ een haast baggerend ritme terwijl je bij het versnellende ‘Shake’ en het opjagende ‘Head For The Hills’ als in een draaikolk wordt meegesleurd. Het op hol slaand ‘Woke Me’ lijkt op een achtervolging. Op het onderhuids dreigende ‘Suit Of Golden Clothes’ is het R.L. Boyce die drumt, die vroeger nog Jessie Mae Hemphill begeleidde, terwijl op ‘Gone Like Tomorrow’ Marlon Green voor de drumritmes zorgt. Op het instrumentale ’For Blind Willie’ zwijgt echter de drum, waardoor eenzelfde droefgeestige sound wordt opgeroepen als bij ‘the soul of a man’, Willie Johnson’s song die ergens interstellair in het uitspansel rondcirkelt. Ook het nachtelijke ‘Sleepyhead’ is woordloos waarbij herinneringen uit het verleden opnieuw komen rondspoken. Het zijn spaarzame uitzonderingen, want de overige songs sluiten aan bij de percussietradities van het Noordelijk Mississippi gebied, zoals het haast demonische ‘Fallin From The Sky’ met Calvin Jackson op drum die ook op het ‘Sankeskin Violin’ album even naast Markus drumde. Als een ware bruggenbouwer slaagt Markus erin om wederom West-Afrika en de Hill Countries in Mississippi muzikaal met elkaar te verbinden. Prachtalbum!

Marcie

Bron: www.rootstime.be

Deeplink: http://www.rootstime.be/CD%20REVIEUW/2014/NOV1/CD31.html

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 18 augustus 2015

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex