Lucinda Williams - The ghosts of highway 20   (Waardering Muziekwereld) 9

Lucinda Williams - The ghosts of highway 20

Het klinkt wellicht cliché, maar het gezegde dat goede wijn of whisky enkel nog rijpt met de jaren wordt nog maar eens bevestigd door Americana koningin Lucinda Williams. Wie dacht dat ze met haar vorige, alom geprezen dubbelalbum “Down Where The Spirit Meets The Bone”, even op haar lauweren zou rusten, keek verbaasd op toen het nieuws de ronde deed, dat er amper 18 maanden na deze plaat een nieuw album in de rekken zou liggen. Vandaag is het zo ver, met de release van “The Ghosts of Highway 20”, opnieuw een dubbelaar, die overduidelijk bewijst dat ze in een carrière, die bijna vier decades omspant, nog steeds bij de toppers in het genre behoort. Ze weet op dit doorleefde album haar eigen Americana stijl op te smukken met invloeden uit blues en gospel en de steeds aanwezige, broeierige gitaarspinsels van het meesterlijke duo Greg Leisz en Bill Frisell. Op het diepgaand en verweerd klinkend nieuwe album, heeft ze niet zozeer haar inspiratie gezocht in louter geografische beschrijvingen van de memorabele plaatsen op de haar overbekende Interstate 20, die Texas met South Carolina verbindt en door haar geboortestaat Louisiana loopt. Het zijn de personages en de gebeurtenissen aldaar, in verschillende periodes uit haar leven, die door haar hoofd zijn blijven spoken en die de rode draad door dit schitterende album vormen.

Lucinda Williams heeft als drievoudige Grammy winnares eigenlijk geen voorstelling nodig. Haar grootste commerciële succes boekte ze in 1998 met “Car Wheels On A Gravelled Road”, maar in 1994 stak ze reeds haar eerste Grammy Award voor Best Country Song op zak, voor “Passionate Kisses”, een song van uit haar album “Lucinda Williams”, waarmee Mary Chapin Carpenter een mega country hit scoorde. Met twaalf studioalbums in bijna veertig kan Lucinda Williams niet bij de meest productieve artiesten aansluiten, maar mag ze wel pronken met een paar monumenten uit de Americana geschiedenis. Ook “The Ghosts of Highway 20” mag je hierbij rekenen, want zelden hebben we haar zo emotioneel en kwetsbaar gehoord als op deze plaat. Haar stem klinkt nog dieper en donker klagend dan voorheen en de instrumentale opvulling met gitaar en percussie is gewoonweg fenomenaal. Je krijgt niet genoeg van de virtuoze gitaarspinsels van het duo Greg Leisz – Bill Frisell, en gastgitarist Val McCallum, die knap in stereo gemixt door de luidsprekers duelleren, sfeervol opgevuld met de originele percussie van Butch Norton en de doordringende bastonen van David Sutton.

Vele emotionele aspecten uit een mensenleven worden in de songs verweven, zoals ingehouden diep verdriet in de getormenteerde opener “Dust”, een song gebaseerd op een gedicht van Lucinda's overleden vader Miller Williams. Zijn dood heeft diepe sporen nagelaten bij Lucinda, wat duidelijk hoorbaar is in de vragen die ze zich stelt over de dood, in het duister en ontmoedigde “Death Came”, over het bestaan van de hemel in de tedere, aan haar vader opgedragen countrywals “If There's A Heaven” of het maar liefst twaalf minuten, heerlijk instrumentaal uitgesponnen “Faith & Grace”, dat met zijn tegelijkertijd bluesy, soulvolle gospelvibes, spooky door de huiskamer sluipt. Ook liefde kan een dodelijk wapen zijn, zoals in het statig elegante “If My Love Could Kill”, dat kan buigen op een intens warme desert feel, maar het kan evenzeer een rots in de branding zijn, zoals het amoureuze “Close the Door on Love” aantoont. In het desolaat bluesy verhalende titelnummer “The Ghosts Of Highway 20” wordt ze achtervolgd door de herinneringen aan haar jeugd en spreekt de zin “Who i am now, is who i was then” voor zich. Ook het loom en filmisch dromerige“Louisiana Story” werpt een blik op haar jeugdherinneringen in haar geboorteplaats Lake Charles en ziet als het ware de sterretjes twinkelen aan het hemelfront in de gitaar flageoletten. Uptempo opkikkertjes op het album zijn de stomende countryblues “Doors of Heaven”, doorweven met grollende slidegitaar en het honky tonk “Bitter Memory”, waar ze haar kwelgeesten van slechte herinneringen verjaagt in Johnny Cash stijl. Eveneens perfect in het plaatje past de verstillend sombere, met swampy gitaarspel doorweven cover van Bruce Springsteen's “Factory”.

Iemand die in twee jaar tijd twee top albums weet te schrijven als Lucinda Williams, kan je moeilijk in de herfst van haar carrière noemen, maar eerder in haar tweede jeugd. Met “The Ghost Of Highway 20” gaat Lucinda inhoudelijk tot in het diepste van je ziel, maar pijn en liefde liggen zo dicht bij elkaar dat er enkel liefde overblijft, zo ook voor dit prachtalbum.

 

Auteur: Yvo Zels

Bron: www.rootstime.be

 

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 26 januari 2016

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex