Liz Green - O, devotion (Waardering Muziekwereld) 7½
De 28-jarige Liz Green is een in het Britse Manchester wonende singer-songwriter die met het album “O, Devotion!” debuteert in de wereld van popmuziek. Op haar plaat zingt ze en begeleidt ze zichzelf op akoestische gitaar, terwijl hier en daar wat sobere extra orkestratie van een jazzy brassband wordt toegevoegd. Om met de deur in huis te vallen: wij hebben wat moeite met dit werk dat als tragikomische blues- en jazzmuziek wordt omschreven in de vakpers, die trouwens over het algemeen zeer lovende kritieken aflevert op deze eerste cd van Liz Green. Heel wat van de tien tracks op “O, Devotion!” klinken excentriek, als een pas opgenomen demo en doordrenkt van invloeden uit de folk-, jazz- en bluesmuziek. Openingstrack “Hey Joe” (geen cover van de beroemde Jimi Hendrix-song) klinkt als een cabaretesk lied uit een of ander vaudeville theaterstuk of musical. Het daarop volgende “Midnight Blues” is zijn songtitel getrouw en wordt gezongen als een stemmig bluesnummer voor eenzame nachten. Liz Green heeft een zeer typerend stemgeluid met een vibrato die een zwaar en door de demonen van deze tijd getekend leven van een zangeres uit het diepe Amerikaanse Zuiden lijkt te verraden. Ze wordt door enkele persmuskieten vergeleken met haar mannelijke tegenhanger Devendra Banhart, een artiest die het brengen van uiterst experimentele muziek ook nooit heeft geschuwd. “Bad Medicine” is de debuutsingle uit deze cd die bij het verschijnen in 2007 - inderdaad al 5 jaar geleden - voor heel wat controverse in de muziekpers heeft gezorgd met aan de ene kant een aantal zeer grote fans en daartegenover een aantal critici wie dit maar niets vinden. Maar het gezegde dat het altijd beter is als er over je gesproken wordt, zij het goed of kwaad, gaat wellicht ook op voor Liz Green, die door sommigen nu al als dé ontdekking van het jaar wordt omschreven. Voor ons is het pianonummer “French Singer” dat als B-kant van die eerste single werd uitgebracht het beste liedje op “O, Devotion!”, omwille van Liz Green’s zangstijl die in deze song wat op Edith Piaf lijkt. Ook het meest recent uitgebrachte singeltje “Displacement Song” is een best te genieten sobere walsje. De ironie in enkele van haar liedjes is subtiel binnengeslopen, maar niet komisch, doch bitter en scherp. Liz Green gaat binnenkort op een uitgebreide Europese tournee en ze zal daarbij ook zalen in België en Nederland aandoen. Misschien moet u maar zelf eens gaan kijken vooraleer uw persoonlijk oordeel over deze zangeres in de controversiële discussie te lanceren. Eerst even naar de cd “O, Devotion!” luisteren zal u daarbij misschien al een stukje beter op die weg zetten.
(valsam)
Bron: www.rootstime.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 12 februari 2012
|
|