Lilly Hiatt - Royal blue   (Waardering Muziekwereld)

Lilly Hiatt - Royal blue

En alweer maar eens hetzelfde verhaal… Ruim een jaar geleden al verschenen in de States, nu eindelijk ook hier. We hebben het in dat verband over de tweede van de dochter van. De opvolger van het al in 2012 verschenen en al bij al aardig lovend onthaalde “Let Down”. Een hoogst eigenzinnig visitekaartje van een dochter die niet teveel van de naambekendheid van haar vader leek te willen profiteren.

En dat is ook met betrekking tot haar moeilijke tweede duidelijk weer het geval. Wat de jonge Hiatt daarop doet heeft immers maar bitter weinig van doen met het repertoire van haar bekende ouweheer. De vanuit het de jongste jaren aardig hippe East Nashville actieve, zingende liedjesschrijfster bestrijkt op haar nieuwe worp onwaarschijnlijk veel muzikaal terrein. En lang niet enkel terrein dat je van een jonge Amerikaanse verwachten zou. Wel integendeel!

In openingsnummer “Far Away” huizen zo bijvoorbeeld een vaagweg aan de Cure verwant synthmotiefje en een strakke rock & roll beat, het ook al heel erg nineties aandoende “Off Track” herinnerde ons zowel aan de groep Texas, aan New Order als aan de Pretenders en het sensuele “Too Bad” lonkt nadrukkelijk naar een omschrijving als rootsy post-punk. En dat is nog lang niet alles! Er is zo onder meer ook nog de wave pop van het met de dadendrang van een jonge Chrissie Hynde neergelegde “Get This Right”, er is de zweverig soulvolle trage “Worth It”, er is de stijlvolle rootsy tip of the hat aan het adres van haar pa “Somebody’s Daughter”, er is de fijne rootsrocker “Jesus Would’ve Let Me Pick The Restaurant”, er is het ijle, met een soort van verkapt reggaemotiefje uitpakkende “Heart Attack”, er is de magistrale poppy Americana van de ballad “Your Choice”, er is met “Machine” een streepje country rock zoals je die van pakweg de jonge Costello verwacht zou hebben, er is het bedaarde, in een enigszins filmisch aandoende context op zijn beurt ook voor de nodige deining zorgende “I Don’t Do Those Things Anymore” en er is ten slotte ook nog de knappe country noir van titelnummer “Royal Blue”.

In haar teksten heeft de jonge Hiatt het naar eigen zeggen vooral over de grandeur van melancholie. Over het aanvaarden van de droevigere kantjes van het leven en er rust en vrede in vinden. “Royal Blue” is dan ook een soort van break-upplaat. Zij het dan ook niet zoals we die gewoon zijn. Voor de productie van “Royal Blue” tekende de je misschien ook al wel van zijn werk met Deer Tick of Hollis Brown bekende Adam Landry.

Bron: www.ctrlaltcountry.be

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 22 mei 2016

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex