Laura Gibson - La Grande (Waardering Muziekwereld) 7½
Laura Gibson timmert al een kleine tien jaar in betrekkelijke anonimiteit aan de weg. Haar vierde en voorlaatste plaat werd ook in Nederland uitgebracht. Beasts Of Seasons was sfeervol en gevoelig, maar ook wat lusteloos voortkabbelend. Opmerkelijk buitenbeentje op dat album was het ritmische Spirited en precies bij die song knoopt het titel- en openingsnummer van La Grande op indrukwekkende wijze aan: desolate, Morricone-achtige klanken over een onstuitbaar galopperende beat. Het is de eerste van een reeks fraaie, weelderig gearrangeerde songs waarmee de singer-songwriter uit Portland, Oregon – ondersteund door leden van de Dodos, Decemberists en Calexico – een frisse start lijkt te maken. Milk Heavy, Pollen-Eyed en Lion/Lamb zijn minder hectisch maar niet minder inventief. Gibson heeft een voorliefde voor de Amerikaanse populaire muziek uit de jaren veertig, dat hoor je terug in de Jolie Holland-achtige retrosound van nummers als The Rushing Dark en Red Moon. In de tweede helft van het album laat Gibson, wier stem trouwens als twee druppels water lijkt op die van het Canadese talentje Jenn Grant, de teugels wat vieren met een paar mindere songs (The Fire, Feather Lungs). Niettemin nestelt zij zich met La Grande ferm in de subtop van een nieuwe, veelbelovende lichting Amerikaanse singer-songwriters.
Matthijs Linnemann
Bron: www.oor.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 9 februari 2012
|
|