Laura Fygi - The best is yet to come (Waardering Muziekwereld) 6½
Ze is een diva binnen de kringen van de vaderlandse song stilistiek, dat zeker. Laura Fygi doet het heel goed in situaties waar ook het publiek zich tiptop vertoont. Snelle kostuums, frivole toiletjes. Gebeurtenissen waarbij prijzen worden uitgedeeld, mensen in het zonnetje staan of lieden van importantie worden herdacht. De fraaie zangeres komt in zo’n setting heel goed tot haar recht, vooral als er nog eens een weelderig orkest achter haar staat. In een pure jazz-omgeving wordt het een stuk lastiger. Dat merken we bij het horen van dit nieuwe album. Een echte big band zonder strijkers, een productie (van Jan Menu) vol keien uit onze big band-scene en arrangementen van Johan Plomp waar flink aan is gewerkt. Het rerpertoire is ook koninklijk: twaalf standards uit The American Songbook. Toch valt La Fygi tegen deze achtergrond wat door de mand. Ze zingt de songs behoorlijk straight (braaf zou je ook kunnen zeggen), wijkt nauwelijks van de music sheet af, en is naar mijn mening ook te weinig prominent gemixt. Een gevoileerde stem had ze altijd al, dat kan heel aantrekkelijk zijn, maar in deze context van uitmuntende blazers als Martijn de Laat, Ruud Breuls, Menu zelf, Marco Kegel, Sjoerd Dijkhuizen en Simon Rigter is dat toch een nadeel.
Coen de Jonge
Bron: http://www.lustforlifemagazine.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 14 augustus 2011
|
|