Last Harbour - Volo (Waardering Muziekwereld) 9
Een beschamend woord vooraf. Ik moet bekennen dat ik Last Harbour uit Manchester niet kende. Maar dan, de recensent met meer dan warme gevoelens voor Tindersticks krijgt de nieuwe cd van deze band onder ogen en vooral oren en vervolgens gebeurt hetzelfde als met het meeste werk van Tindersticks: open mond, kippenvel, wijsvinger en wenkbrauwen omhoog en het begin van een glimlach. Terwijl al die volwaardige albums dit meesterstuk voorafgingen – en een handvol ep’s. Na de eerste paar klanken valt aan Last Harbour de stemgelijkenis op van zanger Kevin Craig met Stuart A. Staples van Tindersticks. Dezelfde vibratie aan het eind van bijna elke zin. Een prettige verwarring maakt zich van je meester, doordat de muziek op Volo je vanaf de eerste noten oppakt en van links naar rechts, van boven naar beneden en diagonaal laat zweven. Zwoel en dromerig, bijvoorbeeld in The Blood Is A Compass en Thread By Thread masseert soepel het braille op arm en ziel. Met het noemen van deze titels die ik de andere veertien nummers, waarvan vier korte intermezzo’s, schromelijk te kort. De cd-speler springt vanzelf op repeat, keer op keer en ik kom urenlang nergens anders aan toe dan geďmponeerd luisteren naar deze bloedstollend mooie cd van Last Harbour. Ik heb een nieuw doel in mijn leven: me verder verdiepen in Last harbour en de concertagenda in de gaten houden. Volo is briljant.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 10 juli 2010
|
|