Lady Gaga - Born this way (Waardering Muziekwereld) 8
Jawel, hier is dan de release van 2011: Lady Gaga met haar nieuwe werkstuk Born This Way. Hamvraag is: kan ze de onmogelijke eisen van het publiek en de massamedia enigzins inwilligen? Het monsterlijk lange album dat vanaf vandaag te koop is, geeft alle antwoorden. Je hebt hypes en hypes. Maar wat er in het voorportaal van de release van het nieuwe album van Lady Gaga is geschreven, lijkt, nee, is haast onbeschrijfelijk. Eigenlijk kan Born This Way, mocht U de titel nog niet gehoord hebben, alleen maar tegenvallen. Ik zie de criticasters als fanatiek in hun handen wrijven. Maar nee, Born This Way valt absoluut niet tegen. Nou ja, op de cover na dan. Ik heb zelden zo’n lelijke cover gezien. Het eerste wat opvalt aan Born This Way is het vrij hoge disco- en rockgehalte. Een soort van heavy-metal-rave discopop die overigens geweldig werd opgenomen door ondermeer topproducer John ‘Mutt’ Lange (AC/DC, Shania Twain). Het album opent met het op gitaar drijvende disconummer Marry The Night. Een heerlijk werkje met een duidelijk jaren 80 sound met vette en kitscherige synthesizers. Government Hooker is een beetje van hetzelfde laken een pak. Dikke gitaardisco maar wel met een zeer sterk refrein en een overdreven Engels accent van Lady Gaga Het eerste gedeelte is wat betreft stijlkeuze overigens weinig verrassend. De synthesizers en koortjes razen langs je hoofd. Pas bij Americano gaat het roer om. Met een zangintro dat doet denken aan Abba en Liza Minelli een stevig musicaltintje heeft, gaat daarna over in een collage van koortjes en sfeertjes. Een sterke compositie is Hair met een prachtige tekst over haar gezin en de zoektocht naar roem. Vocaal hoor je in de invloed van iemand als Donna Summer. Grappig is de song Scheiße waarin ze opent met een heerlijk Falco-accentje en dat Lady Gaga snel ombuigt naar een nieuwe vorm van Italian Disco. Na deze song komen we bij het sterkste gedeelte van Born This Way. Bloody Mary is haast vintage Abba. Bad Kids is een typisch ‘fuck you’ Lady Gaga nummer dat vocaal weer raakvlakken heeft met de disco van de betreurde Laura Branigan uit de jaren 80. Electric Chapel start met gitaarrif die zo uit de Amerikaanse hairrockperiode van Cinderella had kunnen komen. The Queen is de eerste verwijzing naar haar favoriete groep Queen waarin ze zich bewust afschildert als een Killer Queen. Hier hoor je heel goed wat een enorm bereik Lady Gaga wel niet heeft. Eén van de topnummers is You and I dat is gebaseerd is op de beat van We Will Rock You van Queen. Een song van Brian May die dan ook een opvallende gastrol als gitarist in deze song heeft. Afsluiter The Edge of Glory is wellicht het meest pakkende nummer op Born This Way. Een nummer dat zowel in de jaren 70,80, 90 als nu gemaakt had kunnen worden. Ijzersterk refrein dat ook nog eens vreselijk goed in gezongen. De Special Edition telt zelfs 23 songs waarvan er niet eentje uit de bocht vliegt. Luister ook even naar de trage versie van de titelsong Born This Way die ik eerlijk gezegd beter te pruimen vind dan de single-versie. Conclusie: Born This Way predikt geen muzikale vernieuwing maar bevat wel een dozijn songs die de tand des tijds zullen doorstaan. En hoe groot de hype van Lady Gaga nu ook is, daar zal ze toch uiteindelijk op worden afgerekend.
Jean-Paul Heck
Bron: www.nu.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 26 juni 2011
|
|