Krista Detor - Flat earth diary  (Waardering Muziekwereld) 8-

Krista Detor - Flat earth diary

Het duurde een viertal jaren, maar inmiddels is Krista’s vijfde soloalbum een melodisch/lyrisch feit waarop zij zich met een kring rasmuzikanten omringt waaronder meerdere gitaristen, percussionisten en bassisten die elkaar afwisselen. In het select kringetje van bassisten zitten o.m. Victor Wooten en Rod Taylor, terwijl ook violisten en vocalisten de klankkleur mede verrijken. In totaal spelen zo ongeveer een twintigtal gastmuzikanten mee, waarbij naast Krista’s piano ook Anne Hurley’s cello tot de nostalgische mood bijdraagt, zoals o.m. op het allerlaatste dromerige ‘Blowing Kisses’, een bonus track. Niet dat de pianiste uit Bloomington, Indiana, in de voorbije jaren stil heeft gezeten. Zij was betrokken in theaterprojecten, seminaries voor schrijvers of andere artistieke of muzikale groepsactiviteiten. Zij reisde de wereld rond tot in India toe en schreef in die jaren zo ongeveer vijftig composities. Haar bronnen zijn uiteenlopend, van literatuur tot theater en poëzie, maar toch in de eerste plaats terug te brengen tot haar eigen fantasie en speurzin die haar naar onverwachte of gedroomde plekken voert.

Voorafgaande aan het album trok zij samen met muzikale vrienden en wat flessen rode wijn onder de arm naar het Lake Huron om zich aldaar te bezinnen over de creatieve aanpak en de opbouw van de composities. Het uitgestrekte Huronmeer zette haar aan tot filosofisch gemijmer en poëtische reflecties waarvan de twaalf songs het resultaat zijn, ook al had zij vele van die songs al uitgewerkt. Maar aan dat water vloeide alles tot een eenheid samen waarbij haar licht melancholische stem de beelden uitschildert, zoals het droefgeestige tafereel met de frêle ‘Marietta’ als centrale figuur, waarover celliste Anne Hurley nog een waas van droefheid spreidt samen met de jonge violist Ariel Horowitz. Op ‘Just Because’ leggen piano en cello dan weer een warme gloed over de lyrische fraseringen, door Detor zelf geschreven. David Weber, zelf muzikant en songschrijver, producete dit album dat zoals doorgaans bij Krista Detor vergezeld gaat met sprookjesachtig artwork. Als een rode fragiele draad doorheen alle songs lopen haar ontkiemende vraagtekens inzake perceptie, mythe versus realiteit, liefde, verwachtingen, droom, het eindige en het onzeglijke.

Met haar zuivere stem lijkt de gevoelszangeres soms op narratieve wijze de luisteraar deelgenoot te willen maken van haar twijfels, beschouwingen en herinneringen, waarin haar ouders, haar pokerende oom en haar schilderachtige grootouders figureren die ondefinieerbaar ergens haar verbeelding stimuleren. Hoogtepunten zijn er bij de vleet als bloesems die zich één voor één ontvouwen, zoals het reeds genoemde ‘Marietta’, het betoverende ‘Fine Print’ met viool, banjo en harmonica en het weemoedige ‘Honey Down A String’, met hemelsmooie pianobegeleiding waarbij ‘The Helber Sisters’ met zangharmonie aansluiten. Ook de titeltrack zelf, waarop Brandt Smith met banjo invalt, heeft die rootsy feeling die je meezuigt als in een opwaartse vlucht naar de overkant van het water. En vermits de aarde bij Krista ook plat kan zijn is de afstand naar de sterren misschien overbrugbaar. Fijnbesnaarde Krista Detor schildert haar songs liefst met zowel tedere pasteltinten als met enige surrealistische vegen. Het is echter haar verfijnd pianospel dat telkens weer nieuwe magie creëert.

Auteur: Marcie

Bron: http://www.rootstime.be/CD%20REVIEUW/2014/JAN1/CD33.html

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 16 maart 2014

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex

 

Free counter and web stats