Kirsten Thien - Delicious (Waardering Muziekwereld) 8½
Kirsten werd geboren op
een Amerikaanse legerbasis in Berlijn. De familie verhuisde al snel terug naar
Amerika en vestigde zich in Maine. Sterk beïnvloed door Linda Ronstadt’s muziek
en uiteindelijk door het zingen in het kerkkoor van de “Northern Baptist”
kerkgemeenschap, heeft dit alles enigszins haar zangtalent ontwikkeld. Tot ze
overdonderd werd door de traditionele jazz uit New Orleans en de klassieke
vrouwelijke blueszangeressen uit de vroege jaren ‘20. Kirsten Thien verhuisde
rond de eeuwwisseling naar New York City en stichtte daar haar eigen band op.
‘Delicous’ is de derde release van Kirsten en bevat 13 tracks waarvan er acht (
of co-geschreven) van haar hand zijn. De uitzonderingen zijn de uptempo
bluestrack ‘Taxi Drive’ van Charlie Feldman & Jon Tiven en het akoestische
hoogtepunt ‘Wild Woman Don’t Have The Blues’ van Ida Cox. In het tot op het bot
ontbeend nummer, begeleidt Kirsten zichzelf met haar akoestische gitaar en neemt
Billy Gibson de harmonica waar. De grote Hubert Sumlin is alvast te horen op
twee tracks. Hubert speelt hier echt uitstekend gitaar en bewijst dat hij de
touch uit zijn gloriedagen niet verloren is. De openingssong ‘Love That’s Made
To Share’ is dan ook zo’n een blazerssectie gedreven R&B nummer. Met Kirsten’s
passionele soulvolle stem wisselen Sumlin en Arthur Neilson overheerlijke
gitaarsolo’s. Sumlin schittert ook nog eens op ’Please Drive’ dat zo uitgroeit
tot een zwoele en sexy getinte Chicago bluessong. ‘Nobody’s Ever Loved Me Like
You Do’ is dan weer een soulvol Memphisachtig opzwepend nummer. In de titeltrack
wordt de blazerssectie weer binnengedropt en samen met het elektrisch zessnaren
geweld van Neilson en de akoestische gitaarsound van Noel Cohen, groeit de song
uit tot een echte bluesrocksong. ‘Ain’t That Truth’ is een overheerlijke ballade
waar de hoorns opnieuw het voortouw nemen. ‘Treat ‘Im Like A Man’ en vooral ‘Get
Outta The Funk, Get Into The Groove’ klinken zeer funky en bieden zowaar
hitpotenties. ‘A Woman Knows’ doet ons opnieuw aan Bonnie Raith denken en de
Willie Dixon klassieker ‘I Ain’t Superstitious’, is in een traditionele en
simpele driemansbezetting opnieuw een overheerlijk bluesmoment. Tot slot bied
Kirsten ons nog twee “Radio Edit” nummers aan, ‘Treat Like A Man’ en ‘Taxi
Love’. Producer en bassist Erik Boyd stelde voor elk nummer de line-up samen om
zo tot een homogeen album te komen.
De titel ‘Delicious’ is alvast niet gestolen, dit is werkelijk een
overheerlijk schijfje dat met een frisse en unieke sound is begeesterd.
Naar dit album kan je blijven luisteren, keer op keer.
Recensent: Philip Verhaege
Bron: http://83.101.19.104/cds4/cdreviews4.html
(KeysandRecords)
Gepubliceerd op Muziekwereld: 29 december 2010
|
|