Kelly Clarkson - Stronger (Waardering Muziekwereld) 6½
In 2002 wint Kelly Clarkson de allereerste editie van American Idol en bijna tien jaar later is het tijd voor haar vijfde studioalbum 'Stronger'. Laat Clarkson de huidige generatie talentenjachtdeelnemers horen hoe het moet of heeft ze zelf ook nog wat te leren? Kelly Clarkson behoort tot het handjevol aan talentenjachtsgeluksbeproevers die een duurzame, internationale carrière aan hun deelname hebben te danken. Hoewel de albums van Clarkson door de jaren heen minder zijn gaan verkopen, wordt ze door talentenjachtgoeroe Simon Cowell in 2009 de beste winnaar van American Idol tot dan toe genoemd. Met twee Grammy Awards op zak en meer dan twaalf miljoen verkochte albums vindt Kelly het tijd om van haar label het vertrouwen te krijgen zelf te bepalen welke richting ze met haar muziek op gaat. Dat Kelly helemaal niet zo goed weet waar haar kwaliteiten liggen, blijkt bij het luisteren echter al snel. Liedjes schrijven is voor Kelly 'als therapie'. Kennelijk had ze daarvan niet zoveel nodig, want waar ze op haar derde studioalbum 'My December' nog aan alle nummers meeschreef, draagt Kelly op 'Stronger' slechts op minder dan de helft tekstueel een steentje bij. Misschien dat daardoor nietszeggende passages als 'me, myself and I' (in 'What Doesn't Kill You') de eindstreep hebben gehaald. Haar eigen tekst 'dumb plus dumb equals you' ('Einstein') is voor een negenentwintigjarige echter ook erg kinderachtig. Op het eerste gezicht lijkt de muziek qua thematische diversiteit zo gelaagd als het schijfje waarop het staat; in ieder nummer komt naar voren dat haar ex-vriend haar niet werkelijk kent, denkt dat hij beter is dan Kelly. Clarkson heeft nog weinig anders gedaan en dat dit een paar albums lang leuk is maar nu toch echt begint te vervelen, beseft ook Kelly; aan iedere journalist die het wil horen, verkondigt ze nog nooit verliefd te zijn geweest en dat 'Stronger' echt geen break-up plaat is. Weten dat het album metaforisch is voor haar werkrelaties, doet het al iets vernuftiger lijken. Een meervoud aan onderwerpen is niet het enige dat ontbreekt. In de vroege dagen van haar carrière, waarin haar label nog bepaalde wat voor muziek ze maakte, bracht Kelly af en toe nummers uit die een eigen geluid weerspiegelden. Hoewel alle liedjes fijn en krachtig zijn gezongen en het merendeel strak is geproduceerd (mede dankzij Greg Kurstin), is dat eigen geluid precies wat mist op 'Stronger'. Vergelijkingen zijn flauw maar wel inzichtelijk; soms klinkt Clarkson als Katy Perry ('Dark Side'), dan weer als Avril Lavigne ('I Forgive You'). De vraag hoe Kelly zelf precies klinkt, blijft echter onbeantwoord. Duidelijk wordt wel dat 'Stronger' een prima gezongen album is vol stoere meidenpop met een aantal interessante, maar te korte intro´s ('Let Me Down'), schaamteloze uniformiteit en een weliswaar leuk, maar niet onderscheidend geluid. Als Kelly wat vaker de pen oppakt, volwassener wordt, haar woordenschat wat uitbreidt en blijft zingen zoals ze doet, wordt de volgende plaat vast 'stronger'.
Auteur: Leon van Wijk
Bron: http://www.studenten.net/
Gepubliceerd op Muziekwereld: 29 november 2011
|
|