Keane - Strangeland (Waardering Muziekwereld) 9
Afgeslankt, opgefrist en terug naar af. Dat was zo’n beetje het oordeel over het bezoekje dat Keane onlangs aan de Westergasfabriek bracht ter promotie van nieuwe plaat Strangeland. En ja, luisteren naar de opgeruimde openingstrack van dat vierde album You Are Young, kun je niet anders dan concluderen dat het inmiddels 33-jarige koorknaapje Tom Chaplin niet alleen in de sportschool heeft gezeten, maar vooral ook mentaal onder minder gewicht gebukt gaat. Waar vorige platen nog behoorlijk over de top, geforceerd en gekunsteld klonken, luistert Strangeland weg als als een licht nostalgisch briesje dat volkomen onbevangen tot stand is gekomen. Weg is die lelijke eighties-elektronica en de onvermijdelijke geldingsdrang van een jonge succesband die moet aantonen ook te kunnen experimenteren. Strangeland klinkt eigenlijk als de natuurlijke opvolger van debuutalbum Hopes And Fears. Compacte, romantische liedjes (alleen aanstekerballad The Starting Line klokt boven de vier minuten), die niet de tijd krijgen om te gaan vervelen, lekkere refreintjes die om een mooie zomer smeken en de terugkeer van de piano als melodieuze molen waar alles losjes omheen draait. En zelfs als er dan een keer van bekende paden wordt afgeweken, zoals in het stuwende On The Road (met een zangmelodie die aan Meat Loaf herinnert), of het prachtige Radiohead-achtige rustpuntje Black Rain, blijven Chaplin en co glorieus overeind. ‘You and I, we’re gonna rise again’ galmt het refreintje van Silence By The Night en zo is het maar net. Met Strangeland heeft Keane z’n oude glans teruggekregen.
Raymond Rotteveel
Bron: www.oor.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 29 mei 2012
|
|