Katy Carr - Coquette (Waardering Muziekwereld) 9
Al sinds Screwing Lies, haar debuut uit 2000, ben ik fan van deze eigenzinnige songwriter (half Engels, half Pools) die verraste met oorspronkelijke, tussen folk en pop laverende, nummers. De opvolger Passion Of Play mocht er ook zijn, al was Katy Carr daarmee wel een stukje opgeschoven naar het midden. Daarna hoorden we zes jaar niets meer van haar; wellicht had ze het te druk met het runnen van haar folkclub in Londen. Totdat de Engelse pers meldde dat er een nieuwe was, en die beloonde met lovende recensies. Volkomen terecht, Coquette verenigt het excentrieke van de eerste met de toegankelijkheid van de twee. Met een fraaie hoge stem zingt Katy de sterren van de hemel, waarbij ze zowel lieflijk als spannend klinkt, en de instrumentale inkleuring (onder andere veel prachtig gearrangeerde strijkers, accordeon en piano) is subliem. Als componiste is ze bovendien duidelijk gegroeid, dit keer ontstaat geen moment de neiging een nummer te skippen. Van mooie, ingetogen folksongs tot het aanstekelijke Kommander’s Car (over een ontsnapping uit Auschwitz) biedt deze cd een gevarieerde verzameling topliedjes. Als Kate Bush een massapubliek aanspreekt, zou Katy dat ook moeten kunnen, want ze overtreft het recente werk van haar veel beroemdere landgenote in alle opzichten.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 20 maart 2010
|
|