Kathy Kallick Band - Between the hollow and the high-rise (Waardering Muziekwereld) 8½
Voor onze eerste kennismaking met Kathy Kallick moeten we al een aardig eindje terug in de tijd. Naar 1995 om precies te zijn, toen ze samen met Laurie Lewis voor Rounder Records het knappe “Together” inblikte. In de daaropvolgende jaren verloren we haar echter weer een beetje uit het oog. En dat mag bij nader inzicht eigenlijk best wel jammer worden genoemd, want nu, ruim vijftien jaar later, bewijst ze nog steeds met sprekend gemak met de allerbesten uit het bluegrassgenre mee te kunnen. Met een eigen band bestaande uit Tom Bekeny (mandoline, harmony & lead vocals), Dan Booth (akoestische bas, harmony & lead vocals), Greg Booth (dobro, banjo, harmony vocals) en Annie Staninec (fiddle, harmony vocals) werkt Kallick (gitaar, lead & harmony vocals) zich op haar nieuwe plaat “Between The Hollow And The High-Rise” doorheen een zestal eigen nieuwe nummers, iets van haar partners in crime Tom Bekeny en Greg Booth, covers van genregrootheden als de Louvin Brothers, de Stanleys en anderen en een handvol traditionals. Openingsnummer “Where Is My Little Cabin Home?” ontpopt zich daarbij tot een lentefrisse benadering van een binnen het bluegrassgenre recurrent thema: het kleine hutje boven op de heuvel als symbool voor stabiliteit, familiewaarden en liefde. “Whistle Stop Town” is vervolgens een verhalend liedje, dat wat meer richting Americana, folk en pop overhelt. En voor “There’s A Higher Power” mag het bluegrass-gospelvat even open. Na een meerstemmige acapella intro zijn Kallick en co daarin daarna zowel vocaal als instrumentaal “all over the place”. De Louvins knikten instemmend… “My House” is aansluitend een enigszins humoristisch opgevat eerbetoon aan haar eigen thuis. En ook daarin wordt weer geopteerd voor een wat meer Americana-georiënteerde aanpak. Dan is er “Panhandle Rag”, één van de vele instrumentals hier. Via steelgitarist Leon McAuliffe van Bob Wills’ Texas Playboys doorgedrongen tot bij Greg Booth, die er op swingende wijze een dobro- en bluegrassdraai aan weet te geven. “Lonesome Night” kent u nog van de Stanleys. Hier wordt het zo ongeveer het ideale vehikel om ook Dan Booth even zijn vocale kunstjes even te laten illustreren. En dan is er het kwikzilveren “The Snow”. Opnieuw erg levendige bluegrass pur met Kallick weer zelf als stralend middelpunt van de belangstelling. En dat uitgangspunt wordt ook aangehouden voor het daaropvolgende “New White House Blues”, dat in weerwil met zijn titel absoluut geen bluesy ondertoon blijkt te hebben, maar sprankelt uit zowat elke beschikbare porie. En zo zouden we nog wel even verder kunnen gaan hier, maar dat doen we gemakshalve dus lekker niet! We raden je gewoon aan, om zo snel mogelijk zelf eens kennis te maken met het op “Between The Hollow And The High-Rise” gebodene, nog meer woorden zullen dan immers al snel overbodig blijken. Dit is gewoon veertien nummers lang bluegrass van het allerbeste soort. De missing link als het ware tussen traditionele genrewaarden en het muzikale hier en nu. En als dusdanig ook absoluut niet te versmaden!
Bron: www.ctrlaltcountry.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 22 oktober 2010
|
|